December 13

आमा, सपना र डिग्री

आजभोली डरलाग्दा सपना देख्न थालेको छु। सायद म डराएको छु। सपनाको बिपनासँग केही सम्बन्ध हुन्छ कि नाइ मलाइ थाहा छैन तर मेरी आमा सपनामा विश्वास गर्नुहुन्छ। सपनालाइ इन्टरप्रेट/ व्याख्या गर्नुहुन्छ। कालो सर्प देखे यो हुन्छ। बाघ देखे यो हुन्छ। सर्पले डस्न पायो कि पाएन। बाघले झम्ट्यो कि झम्टेन यस्तै यस्तै….! कहिलेकाहीँ आमा आत्तिदै फोन गर्नुहुन्छ। राती सपना नराम्रा देखे त्यसैले फोन गरेकी भन्नुहुन्छ। मेरा सपनाको इन्टरप्रेट गर्ने आमा टाढा हुनुहुन्छ। हैन हैन यसलाइ यसरी भनौं – आमा घरमै हुनुहुन्छ, म आमालाइ छोडेर टाढा आएको छु। आधा सपना त बिहान उठ्न नापाउदै बिर्सिजान्छु तर जति सम्झेको छु त्यति टिपेर राखेको छु। कैले काहीँ त तिनै आधा सपना टिप्ने फुर्सद पनि हुँदैन। हजार सपना हरु को माया लागेर आँउछ…….भक्तराज आचार्य गुन गुनाउछु।

झ्याल बाट बाहिर हेर्छु Bin Chicken आफ्नो लामो चुच्चो ले कालो प्लाष्टीकको फोहरको पोको ठुँग्दै छ। मलाइ बिन चिकेनको इतिहास बुझ्न मन लाग्यो। गुगलेस्वर लाइ सोधेँ। यसको खास नाम आइबिस (Ibis) रहेछ तर सिड्नी मा यसलाइ आइबिस भन्दा बढी “बिन चिकेन” भनेर चिन्छन्। आदिवासी यो चरा कुनैबेला अष्ट्रेलियाको भित्री सिम्सार क्षेत्रमा बसोबास गर्ने रहेछ, जब सिम्सार क्षेत्र हराउदै गयो यो चरा पनि बाँच्नको लागि कोस्टल/ तटीय क्षेत्र तिर सर्दै आएको रहेछ। आहिले यो चराको मुख्य खानाको स्रोत भनेकै फहोर को पोका हो। फोहोर ठुँगेर जे भेट्छ त्यहि खान्छ। म सोच्छु यो भुगोल कस्को हो? मेरो भुगोल काँहा हो? म पनि त काँडेभ्याकुर हुँ। Ibis जे भोग्दै छ के म पनि त्यहि भोग्दै छु। किन सपनामा माछापुच्छ्रे र अन्नपुर्ण हिमाल देख्छु म?

जब जब म सँग आफैलाइ दिने उत्तर हुदैन तब म शंकर बाजेलाइ सम्झन्छु। एब्सट्रयाक्ट चिन्तन: प्याज सम्झन्छु। गोरेटोको खोजिमा सम्झन्छु। सम्झिन्छु…..

त्यही पर्खालभित्र मेरो ढोका छ।

त्यही बाटो नभएको अन्योलमा मेरो गोरेटो छ।

र त्यही गोरेटोमा मेरो भविष्यको राजमार्ग छ।

हिजो मात्रै युनिभर्सिटी को ग्रयाजुएसन सेरेमोनी थियो। चिनेका भन्दा नचिनेका मान्छेको भिड थियो। त्यो भन्दा अघी कहिले नदेखेको र नचिनेको मान्छेको हातबाट डिग्री लिए। कता कता मनमा नरमाइलो पनि लाग्यो। त्यसका लागी गरेको मिहेनत सम्झिदा खुशी पनि लाग्यो। मिक्सड इमोसन भन्छन् नि त्यस्तै केही फिल भयो। घर सम्झे। आमा, बुवा, दिदी, बहिनी सम्झे। ।आफन्तहरुलाइ सम्झे। साथीहरुलाइ सम्झे। मन मनै सबैलाइ धन्यवाद भने। फेरी पनि भन्छु। धेरे धेरै धन्यवाद!

गाँउमा भर्खर प्राइभेट स्कुल खुलेको थियो। आमाले मलाइ त्यही लगेर भर्ना गर्नुभएछ। होमवर्क लेख्नु पर्ने रहेछ A B C D लाइन तानेर पाना भरी । आमा मेरो हात समाएर मलाइ A लेख्न सिकाउनु हुँदो रहेछ तर मैले लेखेको A  कतैबाट पनि A  जस्तो नभएपछी। अघी बाटै यो सब हेरीरहनु भएका मेरो बुवाले आमालाइ “जान्ने भएर बोर्डिगँ स्कुल हालेकी” भनेर गाली गर्नुभएछ।आमा, बुवालाइ फेरी यो कुरा सम्झाउनुस र ढुक्कले भन्नुस : हो जान्ने भएकै हो भनेर।

आमा, दुनियाँ ले हेर्दा यो डिग्री मा मेरो नाम देख्ला तर म सधै हजुरको नाम देख्नेछु।

बुवा, आफ्नो आधा जिवन चक र डस्टर  घोटेर हाम्रा लागी दु:ख गर्नुभयो। त्यसको भरपाइ त केही हुनै सक्दैन तर पनि यो मेरो भन्दा बढी तँपाइको सपना हो। यो खुसी तपाँइलाइ समर्पण गर्छु।

 

 

August 22

कलर अफ लभ

समयको कुनै आवाज हुन्छ कि हुदैन मलाइ थाहा छैन, यदि हुन्छ भने समय यतिबेला मौन छ। भर्खरै सम्म टास्कर पार्कमा फुटबल खेल्दै गरेका सबैजना पार्कको लाइट अफ भएपछि आ-आफनै गुँड तिर फर्किसके। छेवैमा कुक्स रिभर आफ्नै लयमा बगिरहेछ।पार्क छेउको बेन्चमा बसेर म कसैलाइ पर्खिरहेछु।

कानमा हेड फोन जोडेको छु। गित बजिरहेछ , म पनि सँगै गुन गुनाइरहेछु……

सोचे जस्तो हुन्न जीवन। सम्झे जस्तो हुन्न जीवन।

जस्तो खोज्यो उस्तै हुन्छ। देखे जस्तो हुन्न जीवन।

पिडाहरु बटुलेर रोइरहुँ जस्तो लाग्छ।

खुसीहरु समेटेर हाँसीरहुँ जस्तो लाग्छ।

आँसु आँसु हुन्न जीवन। खुसी खुसी हुन्न जीवन……

मोबाइल बज्यो। उसको कल थियो, उठाँए। मैले हेल्लो पनि भन्न नपाउदै उ सोध्छे : कता छौ? म बेन्चबाट उठेर पछाडी फर्कीन्छु। उसले मलाइ देखेर होला फोन राख्छे र म भएतिर आउछे। मेरौ छेउमै बस्छे। सोध्छे: चकलेट खान्छौ? मैले खान्छु / खान्न केहि भन्न नपाउदै उ झोला बाट उसको फेवरेट टोब्लेरोन झिक्छे, मलाइ दिन्छे र मेरो पाखुरामा उसको टाउको अडेस लगाउदै उ पनि चकलेट खान्छे।

फेसबुक किन डिएक्टिभेट गरेको? उ सोध्छे। म भन्छु : गाएब हुने विचार गर्दैछु त्यसैले। प्याट्ट पिट्छे र भन्छे हावा कुरा गर्ने होइन, खुरुक्क एक्टिभेट गर्ने। उसले आदेश सहितको आग्रह गर्छे। फेरी हाँस्दै भन्छे, तिमिलाइ चलाउन मन नलागे मलाइ पासवर्ड देउ म चलाउछु तिम्रो फेसबुक। तिम्रो नेपालकी क्रस लाइ दुई दिन मा पट्याइदिन्छु! यति भनेर उ मज्जाले हाँस्छे!

हामि यो भन्दा पहिला पनि यो ठाँउमा धेरे पटक भेटेकाछौ। हामिलाइ भेट्न कुनै कारण चाँहिदैनथ्यो। तर आज उसलाइ भेट्न म सँग कारण थियो। म उसलाइ केहि भन्न चाहान्थे। उसलाइ हेर्छु, सधैझै खुसी छे उ। मैले उसलाइ केहि भन्ने आँट गर्न सकिन।

भोलिको प्लान के छ तिम्रो? भोलि साँझ मुभि जाँउ है! उसले सोध्छे।

कसरी भनुँ म उसलाइ कि म भोलि नेपाल जाँदैछु। नफर्किने गरी। कसरी भँनु उसलाइ दिउसो इमिग्रेसन को चिठी आएको थियो, तिन दिन भित्र अष्ट्रेलिया छोड भनेर। कसरी भँनु उसलाइ भेट्न आउनु अगाडी नेपाल जाने वन वे टिकट काटेर आएको हुँ भनेर।

उ फेरी मेरो अनुहारतिर हेर्दै सोध्छे, के भो आज तिमिलाइ?

मेरो रुम को एउटा चावि उसले थाहा नपाउनेगरि उस्को ब्याग मा राखें। उसको निधारमा किस गरें।

अब जाँउ है मैले भने, हुन्छ भनेर उसले सहमती जनाइ। उसलाइ छोड्न स्टेसन सम्म गँए। बाटोमा हात समातेर हिड्दै थियौं, उसले तिम्रो हात कति तातो, ज्वरो आको छ हो? भनेर उसको हत्केलाले मेरो निधार छामी। नाइ, केहि भाकोछैन। आइ एम फाइन! मैले भने।

उसलाइ स्टेसन छाडेर फर्केपछि मैले मोबाइल अफ गरेको छु। एउटा चिठी लेखेर टेबलमा राखेको छु। मलाई थाहा छ उ याँहा आउनेछे, चिठी पढेर खुब रुनेछे र मलाई उसले कहिल्यै माफ गर्ने छैन।

July 9

कलर अफ अस्तित्व

म ट्रेन कुरीरहेछु। आकाशतिर हेर्छु, बादल हतार हतार दौडिरहेछ। स्टेसनको छेउमा पर्पल जाकारान्डा फुलेको छ। फुटपाथ पुरै पर्पल भएको छ। अल अफ अ सडेन दिमागमा एउटा शब्द (वर्ड) पानीको थोपा झै टप्लक्क झर्यो र वेभ क्रिएट गरेर गयो, अ पर्पल वेभ अन माइ क्लाउडी माइन्ड।

एक्जीस्टेन्स / Existence  / अस्तित्व

म घडि हेर्छु। हैन हैन यसो भनौँ। म घडिमा समय हेर्छु। साँचै यो समयको रगँ कस्तो हुन्छ? सेतो बादल जस्तो कि पर्पल जाकारान्डा जस्तो? कि पानी जस्तो बेरंग?

समय को अस्तित्व?

समय भ्रम हो। टाइम इज जस्ट एन इलुजन।

ट्रेन आयो। एकैछिन मा डुअर्स क्लोजिगं, प्लीज स्ट्यान्ड क्लिएर भन्दै ढोका बन्द भयो। म आफैले आफैलाइ ट्रेन भित्र कैद गरें।

अँ साँच्चै एक्जीस्टेन्सको कुरा हुदै थियो। अस्तित्वको रंग कस्तो हुन्छ? रंगको अस्तित्व हुन्छ कि हुदैन? त्यो पर्पल जाकारान्डाको? त्यो सेतो बादलको? मेरो आफ्नै?

उफ्फ् यो समय, यो अस्तित्व!!

एकबिहानै (मर्निङ ? बिहान?)
समय को अस्तित्व पछाडी एउटा प्रश्न चिन्ह / कोइसन मार्क / ?
उभ्याइदे भन्छ यो मगज।
किन?
किनकी, समय भ्रम हो। टाइम इज जस्ट एन इलुजन ।
ह्वाट?
आइन्सटाइन बाजेको रिलेटिभिटीको सिद्धान्त के हो?
बाजे ले प्रमाणित गर्या छन् रे त एभ्रिथीङ इज रिलेटिभ।
सापेक्ष हुन्छ रे त सबै कुरा।
त्यसैकारण टाइम इज इरेलेभेन्ट!
के यो ब्रह्मांड को कुनै समय र आकार छ?
के हो टाइम एन्ड स्पेस?
के हो ब्ल्याक होल?
*
*
*
मेरो आफ्नै अस्तित्व?
मानवजाती को अस्तित्व?
के हो नित्से को “कलरफूल काउ”?
के हो डार्विन को “अस्तित्वको लागि संघर्ष”?
सोक्रेट्स ले भन्या जस्तो के “खुशी” मानव प्रयास बाट सम्भव छ?
जय होस् सबैको
आणविक हतियार, ग्लोबल वार्मिङ, ट्रम्प, जिन्पिङ, पुटीन र किम

पशुपतिनाथ ले हामी सबैको कल्याण गरुन!
*************************************

डेस्टीनेसन स्टेसन आइपुग्यो। म कैद मुक्त भँए। तर कैद त म हजार कुराको भएको छु। जिवन पुरै कैदी भएको छ। काम, क्रोध, लोभ, मोह, अहंकार सबै कुराको कैदी। म मुक्त हुन खोजीरहेछु……….म मेरो आफ्नै एउटा रंग खोजीरहेछु…..नट पर्पल….नट ह्वाइट……नट रेड…..नट बल्याक….कलर अफ माइ एक्जीस्टेन्स। एक्जीस्टेन्स अफ माइ लाइफ।

Category: General | LEAVE A COMMENT
June 14

लाइफ, लभ एन्ड एब्स्ट्रयाक्ट लेएर्स

युनिभर्सिटी को परीक्षा सकिएको एक हप्ता भयो। रिजल्ट पनि आउला १-२ हप्तामा। पास भैएछ भने अर्को ब्लगमा लेख्छु। लेखिन भने बुझ्नुस म फेल भँए।

समय मध्यरात भएको छ। टिभिमा उडान हेर्दे छु। मैले गनेको त छैन तर यो पाँचौ वा छैटौ पटक हुन पर्छ। हरेक पल्ट यो फिल्म हेर्दा एक तह भित्र पसेको  फिल हुन्छ। लाइक लेअर्स अफ अनिअन।लाइक शंकर बाजेको एब्स्ट्रयाक्ट प्याज। आइ लभ उडान। आइ लभ एब्स्ट्रयाक्ट प्याज। उडान इज नट जस्ट ए मुभी, इट्स एन ब्युटिफुल आर्ट। एब्स्ट्रयाक्ट प्याज एक हजार वर्षपछि पनि मलाइ पढ्न मन पर्ने कृति हो। शङ्कर बाजे लेख्छन्:  म त आजको मान्छे होइन, एक हजार वर्षपछि जन्मिने पृथ्वीको मान्छे हुँ । मेरो जन्मकालमा राष्ट्रका परिधिहरू, विश्वासका परिधिहरू, धर्मका परिधिहरू, राजनीतिका परिधिहरू, केही पनि हुने छैनन् !!

लेट्स गेट ब्याक टु एक्ज्याम / परीक्षा। जिन्दगी आफैमा परीक्षा हो भन्छन् जान्ने हरु। जिन्दगीले भर्खरै एउटा सडेन टेस्ट लियो। रिजल्ट पनि आयो। म फेल भँए। म फेल भँए तर आफैलाइ एक तह भित्र बुझेको महशुस भयो। लाइक लेअर्स अफ अनिअन।इनसाइड लेअर्स अफ लाइफ। लाइफ इटसेल्फ इज एन एब्स्ट्रयाक्ट आर्ट।आइ लभ एब्स्ट्रयाक्ट आर्ट।

प्रेम परीक्षा हो? हो भने म सधै फेल हुन्छु यो परीक्षामा। लेअर्स अफ लभ। समय कठोर बनेको छ मेरा लागि। म कठोर हुन खोजिरहेछु। एडिगँ लेअर्स टु लाइफ, लेअर्स टु लभ। शङ्कर बाजे लेख्छन् : हाँस्न जान्नु पनि ठूलो कला हो ! मानिसको उमेरमा विकास हुनासाथै उसको हाँसोको कलामा अनेक रङ चढ्न थाल्छन् । थाहा छैन यो नियम माया मा लागु हुन्छ कि हुदैन।!? शङ्कर बाजे दु:ख र आँशुमा पनि यो कला चाहिन्छ कि चाहिदैन?!। हाँसो के हो? दु:ख के हो? माया के हो? खुसी के हो? बाजे भन्दाहुन : दे अल आर लेयर्स। लेयर्स अफ लाइफ। लेयर्स अफ लभ। एब्स्ट्रयाक्ट लेयर्स!।?

डियर शङ्कर बाजे तिम्रो जस्तै मेरो जीवन पनि एब्स्ट्रयाक्ट जीवन भएको छ। तिम्ले भनेजस्तै: म जिवनबाट रोज पन्छिरहेछु, रोज यसलाई पन्छाइरहेछु । रोज मेरो प्रातःकाल ‘मोबाइल को चर्को अलार्म ’ बाट प्रारम्भ हुन्छ, रोज मेरो मध्याह्न पैसा आउने बाटो खोज्नमा खर्च हुन्छ, रोज मेरो सन्ध्या ‘ सिक र गमट्री’ मा समाप्त हुन्छ । रोज मेरो परिचित कतै मर्दछन्, तिनको मृत्यु भुल्नुमा अलिकति समय खर्च हुन्छ । रोज अलि इतिहास सम्झिन्छु, रोज अलि भविष्यको रेखाङ्कन गर्दछु, रोज अलि वर्तमानको मूल्याङ्कन गर्दछु ।

हाँस्न सिक्दै छु। हाँस्न जान्नु पनि ठुलै कला रैछ। 😊

Photo courtesy of CFHA Blog.

May 2

तारा तेरे नाम।

सोल्टी को कपाल लामो थियो। घरमा गुन्डा जस्तो देख्याछस् कपाल काट भन्दारैछन, उ भन्दोरैछ राजेश हमाल गुन्डा हो कि हिरो?

उमेर बढे सँगै साथि को लिस्ट घट्दै गएको हो कि जस्तो लाग्छ कहिलेकाँहि तर कोहि साथि यस्ता हुन्छन् नि जसलाइ हेरेर यो मेरो जिग्री हो भन्दा प्राउड फिल हुन्छ। यु आर वन अफ देम तारे । तँलाइ पनि थाहा छ कि छैन कुन्नि, तर यु आर करिजम्याटिक माइ फ्रेन्ड। यु अलवेज इन्सपाइर मी।

तेरो जन्मदिनको शुभकामना। जुकेले देखायो हो कि होइन तँ आँफै जान। यो बर्थडे पार्टि सार्टि त केटाकेटीको लागि हो तर तेरो बिहेको भोज बाँकी छ, नबिर्सेस। तेरो घरको झ्वाँइ खट्टे र सुकुटी खानु पर्छ।

ह्याप्पी बर्थडे माइ फ्रेन्ड! हजार वर्ष बाँचेस!!

March 6

७९८१ किलोमिटर

किन हरेक साँझ आफ्नै गुँड फर्केन्छन चराहरु? किन सधै रातमा झर्छ यो शित? किन घुमीरहन्छ यो पृथ्वी ?  किन बिर्सिदैन यो घाम ले बिहान उदाउन? किन यति हतार छ मान्छेहरुलाइ? किन लेख्न सकिन मैले तिम्रो लागि एउटा कविता?

हिजो साँझ ओस्कार विजेता फिल्म “The Shape of Water”  हेरें। राम्रो लाग्यो। फिल्म को अन्त्य तिर एउटा रुमी कविता छ, त्यो झनै मन पर्यो।

“When I think of her, of Salma, all that comes to mind is a poem. Made of just a few truthful words Whispered by someone in love, hundreds of years ago… ‘Unable to perceive the shape of You, I find You all around me. Your presence fills my eyes with Your love, it humbles my heart, For You are everywhere.

Anthony Doerr को All the light we cannot see पढ्दै छु। पानी र किताब दुबै कुरा सँधै बोकेर हिंड्छु। हिजो बोतलको बिर्को राम्रोसगँ बन्द नभएको मौका छोपेर किताबले पानि खाएछ र फुलेछ आज घाम ताप्दै छ। किताब को पछाडी को कभर मा एउटा लाइन छ ‘Open your eyes and see what you can with them before they close forever’

किन आफैसगँ डरलाग्छ आजभोली मलाइ? किन सपनामा अन्नपुर्ण, माछापुच्छ्रे र निलगिरि देख्छु म हिजोआज? किन लामो लाग्दै छ यो ७९८१ किलोमिटर?

 

December 4

देश, आमा र म

आमा, परदेशमा छु तर हेरक दिन देश सम्झन्छु, घर सम्झन्छु तपाँइलाइ सम्झन्छु। म मेरो भविष्य सम्झन्छु।यता आउदा लागेको ऋण सम्झन्छु। त्यहि ऋणको व्याज तिर्न तपाँइहरुले गरिरहेको दुःख सम्झन्छु। र सम्झन्छु म घर फर्किने दिन जुन दिन सम्झिदा मात्रै पनि मन त्यसै खुशी हुन्छ तर फेरी सम्झन्छु चार हप्ताको बिदा सकेर फेरी विदेश फर्किने दिन।

तपाँइलाइ लाग्नसक्छ छोरा ले विदेशमा दुःख पाएछ। छोरालाइ सुख छ। तर कुरा तपाँइको छोरा को मात्रै होइन आमा ।मलेसिया र खाडी मुलुक मा रगत र पसिना बगाउने, अमेरिकामा ग्रिन कार्ड बनाउने झिनो आशा बोकेर बसेका, युरोपमा शरणार्थी भएर बसेका र अष्ट्रेलियामा पि-आर का लागि पोइन्ट बढ्यो भनेर निराश नेपाल आमाका कयैन सन्तान को हो।

हिजो राती सपनाम ति माओवादीहरु लाइ देखे जो हाम्रो घरमा बास बसेका थिय, जो सबैजसो शहिद भै सके। कति सहासी र निडर थिय है आमा तिनहरु। कति सुनौला थिए है तिनका सपना। म सोच्छु बाँचेको भए तिनीहरु मध्य को को प्रचण्ड सँग सरकार मा हुन्थे होलान र आहिले चुनाव प्रचार गर्दै हुन्थे होलान। को को बिप्लव सँग मिलेर अझै बम पड्काउदै हिड्थे होलान्। कि सरकार ले दिएको पैसा म्यानपावर कम्पनिलाइ बुझाएर खाडी मा भेडा चराँउदै हुन्थे होलान्। मेरो सपनामा भने तिनिहरु सबै मौन र निराश थिए आमा।

मलाइ थाहा छ मैले भन्दा धेरै समाज तपाँइले बुझ्नु भएको छ। राजनैतिक चेत म भन्दा हजार गुणा बढि तपाँइमा छ। म अझै सम्झन्छु कसरी तपाँइले औँठा छाप लगाउने आमाहरुलाइ  हात समाएर वर्णमाला सिकाउनु भयो र तिनै हात हरुले कसरी तपाँइ विरुद्ध हस्ताक्षर गरे। २०५२ साल को स्थानीय चुनाव हुन पर्छ त्यति बेला मान्छे मर्दा म सानै थिय तर तपाँइ को त्यो हत्या र हिसां विरुद्धको आक्रोश म अझै सम्झन्छु आमा।

आमा चुनावको मिति आइसकेछ। मलाइ थाहा छ तपाँइ पक्कै भोट हाल्न जानुहुनेछ।तपाँइको ज्ञान र विवेक माथि शंका गरेको होइन। सँविधान सभाको चुनावमा जस्तै तपाँइ सँग बहस गर्न म घरमा हुने छैन। तर आमा यो पटक भोट हाल्दा तँपाइले २०४६ सालको आन्दोलन मा तपाँइको पार्टी को नाम गोमा थियो भनेर विर्सिदिनुस र सम्झिनुस तपाँइका छोरा छोरी र नाति नातिना को नाम र तिनिहरुको भविष्य। तपाँइलाइ यो वा त्यो चुनाव चिन्हमा भोट हाल्नुस त म भन्दिन तर निर्धक्क भएर भोट हाल्नुहोस। मलाइ थाहा छ तपाँइ सधै परिवर्तन को पक्षमा उभिनुहुने छ।

October 31

के यो माया हो? A WALK to REMEMBER

जहिले यस्तै हुन्छ। लेख्न थाल्यो तब लाग्छ, पढेके छैनस त मुला के लेख्छस? लेख्नु भन्दा पहिले अध्यन गर भैरे अध्यन गर!

कुरा ठिक हो। तर जब मन भारी हुन्छ र मनमा सय थरी कुरा खेल्न थाल्छन तब भारी बिसाउन मन लाग्छ। लेख्न मन लाग्छ। लेख्दा मन हल्का हुन्छ्।

म कुनै कुरा जान्ने भएर लेखेकै होइन। न म कुनै लेखक हो, न मैले लेखेका कुरा कुनै साहित्य हुन। यथार्थमा म एउटा गतिलो पाठक पनि हुन सकेको छैन।

यसअघिका केहि पोष्टमा कथाजस्तो केहि लेख्न खोजेको हो तर म नाथे, जसले कसैलाइ प्रेम गरें तर बुझाउन सकिन। जसलाइ प्रेम गर्छु उसलाइ भन्न सक्दिन। तर माया र प्रेम बारे कथा लेखदिन्छु। हैट यो कस्तो बिरोधाभास!

त्यो दिन मिस्टिका र म केहिबेर त्यहि कुनाको टेबलमा बसेर कुरा गर्यों।  सामान्य कुराकानी हुदै थियो, स्पिकरमा सुर्के थैली खै बज्न थाल्यो। यति बेला सम्म हामि दुबैले एक अर्का बारे जान्नुपर्ने सामान्य कुरा हरु थाहा पाइसकेका थियौ।

उसले भनि “let’s go for dance”

मैले भनें “मलाइ नाच्न आउदैन”। why don’t we go for a walk ?

उसले केही सोचे जस्तो गरी।

मैले भनें – Hope you don’t have any problem to walk in your high heels!!

उ हाँसी र भनि ok! Let’s go for a walk. A walk to remember!

रातको १० बजेको थियो। स्ट्रिट लाइट ले बाटो उज्यालो बनाएको थियो। मौसम चिसो थियो। उ थिइ। म थिए। हामी भित्र अलिकती नशा थियो। म भित्र उ प्रति अंकुराउदै गरेको प्रेम थियो।(थाहा छैन! सायद उ भित्र पनि??)

केहि बेर मौन रहेरै हाम्रा पाइलाले सडक नापे। केहिबेर पछि मौनता तोड्दै मैले उसलाइ सोधेँ- so how’s life?

उ केहिबेरसम्म केहि पनि बोलिन र केहिबेर पछि मलाइ नै प्रतिप्रश्न गरी – what is life?

सायद हामि दुबैजनाको जीवन को परिभाषा फेरिएको थियो।बिर्सिसकेका थियौ वा थाहा थिएन हामिलाइ what is life जीवन के हो?

फेरी पनि उसैले भनि – मलाइ आजभोलि घर को यादै आउदैन। मलाइ घरको माया नालाग्ने होइन लाग्छ। मम्मी, ड्याडी, भाइ सबैको माया लाग्छ तर यादै हुदैन।म सबथोक बिर्सिन्छु। म मान्छे बाट मेसिन हुदैछु जस्तो लाग्छ। मलाइ घरमा सबेले पिन्चे भनेर गिज्याउथे। याहाँ आएपछि पनि पहिले पहिले धेरै पटक रोएँ तर आजभोलि मेरा आँखामा आँशु रित्तिए झै लाग्छ। म अन्तिम पटक कहिले रोएकी थिए मलाइ याद छेन।

नेपाल कहिले जाने सोच्दैछौ?- मैले सोधे।

Next week – उसले भनि।

कति महिना बस्ने प्लान छ? कहिले फर्किन्छौ?

उसको फोन बज्यो। साथिको कल रैछ। उसले “ल म आइहाँले” भनेर फोन राखी।

हामि फर्कियौ। छुट्ने बेला उसले भनि

I am going to Nepal next week and I am taking your book (Mystica) with me.

मैले भने; That’s ok! No worries!

र उसले भनि- And I am not coming back! Take care sachin! See you in Nepal.

र आज २ महिना भयो उ नेपाल गएको। म आफैलाइ दिनहुँ सोध्छु- what is life?

Category: story | LEAVE A COMMENT
September 4

डियर नगरकोटी!

डियर नगरकोटी! तिम्रो नयाँ बुक निस्केछ भन्ने थाहा पाएँ, खुसी लाग्यो! साथि आउदै थियो नेपालबाट “के ल्याइदिऊ?” भनेर सोध्यो! सधै खुकुरी रम भन्ने मैले यो पटक भनेँ “दोचा” ल्याइदे नगरकोटीको। तर माइ डियर राइटर तिमिले दोचा रिलिज गर्ने दिन अगावै उ उड्यो। र अहिलेको लागि मेरो दोचा पढ्ने रहर पुरा भएन तर बिलीभ मि माइ डियर फकीर राइटर म तिम्रो दोचा छिट्टै पढ्नेछु।

मैले तिमी भनेर सम्बोधन गरेको मे बि तिमीलाइ मन नपर्न सक्छ तर डियर राइटर म मेरा प्रिय मान्छेहरुलाइ तिमी भनेरै सम्बोधन गर्छु। तर जाहाँ सम्म मैले तिमीलाइ बुझेको छु यु डन्ट केयर दिस सम्बोधन बुलसिट।

म आजभोलि एकदम अन्योल मा छु, अन्योल इज अल अराउन्ड मि डियर नगरकोटी। तिम्रो फिगँर्स कविता मा तिम्ले छाडेका औलाहरु जस्तै मैले मेरो मन त्यतै कतै मेरो देश तिरै छोडेर म विदेश आएको छु। लेक मा माउन्टेन्स मा, मैले हिडेका बाटाहरुमा, उकाली र ओरालिहरुमा एन्ड सो अन…..!

बुक हिल ले दोचा लोकार्पण को निम्तोका लागि बनाएको कार्ड मा तिम्रा शब्द हरु देखें….पढें

 

“म सधैं यस्तो काँहा थिएँ र! म त तीर्थयात्रामा हिडेको एक फकीर थिएँ ! आवारा थिएँ ! माइग्रेटिङ चराझै एक बन्जारा थिएँ ! मलाइ कतै पुग्नु थियो सायद ! तर, अल्मलिएँ, म घर र घाटहरुमा ! पाप र पुण्यहरुमा ! जन्म र मृत्युहरुमा! काँहा पुग्नु थियो, काहाँ बिलाएँ म!

 

प्रिय नगरकोटी, हुन त तिमी फिक्सन डिजाइनर भन्न रुचाउछौ आफुलाइ तर तिम्रा फिक्सनमा पनि म रियालिटी स्मेल गर्छु। र मलाइ त्यो स्मेल अझै धेरै आउनु पर्छ भन्ने लाग्छ।

यथार्थ मलाइ भन्दा तिमीलाइ धेरै थाहा छ डियर राइटर । व्रेभ गोर्खालिज आर स्वेटिङ दिएर ब्लड इन मरभूमि, पासपोर्ट र्फेर्न लाइन लागिरहेछन अमेरिका, युरोप र अष्ट्रेलियामा र लाइन लामो छ। म अल्मलीएको छु। म अन्योलमा छु। म जस्ट अनदर सिप इन दि हर्ड हुन्छु कि भन्ने डर छ मलाइ। आइ एम लस्ट एन्ड अफ्रेड माइ डियर राइटर।

 

तिमी जस्तै मलाइ पनि घाट मनपर्छ र जान्छु कहिले काँहि ग्रेभयार्ड। घाट जस्तो रोमान्चक छेन ग्रेभयार्ड तर पनि जब जब म ग्रेभयार्ड जान्छु मलाइ Dave Matthews Band को गित याद आउछ।

Gravedigger

When you dig my grave

Could you make it shallow

So that I can feel the rain

Gravedigger

र मलाइ पनि

म मरेपछी

हरियो बाँसमा बाँधेर

घाट लगियोस

जलाउने बेला

घाट मा चिलाउने को मुढामाथि नै

जलाइयोस र खरानि बनाएर नदि मा बगाइयोस

बिकज आइ लाइक फ्लोइङ इन रिभर

टाइप को गित लेख्न मन लाग्छ।

 

प्रिय लेखक दोचा को लागि शुभकामना ! किप अन राइटिङ्!

एन्ड डियर रिडर्स आइ एम रियल्लि सरि अबाउट माइ पुवर व्याकरण!

Redstar August

 

 

August 19

बिग्रिसकेको म

के मा खोजु म मेरो अर्थ
म बाचीरहनुको यो स्वार्थ
स्‍मृतिमा भेटदिन तेस्लाइ मैले खोजिसके
बिगतमा छैन त्यो मैले भोगिसके।
बनाउन खोज्दा खोज्दा आफुलाई
तिम्रा विचारहरुमा म बिग्रिसके।

बतास भएर डुल्छु
स्वतन्त्र भएर उड्छु
अनी भताभुङ्ग भएर हिड्छु
हो आनन्दको गहिराइमा म थिग्रीसके।
बनाउन खोज्दा खोज्दा आफुलाई
तिम्रो चेतनामा म बिग्रिसके।

हिजो गैसक्यो बिगत बनेर
जे छ आज छ, अहिले छ
बर्तमान मा छ।
तिमि भविष्य देखाउछौ
हुँदै नभएको भोली देखदिन म।
अनुमान गर्न मान्दैनन् यि अक्षरहरु
त्यसैले त प्रिय
प्रेम पत्र तिमिलाइ लेख्दिन म।

Category: poem | LEAVE A COMMENT