February 25

अन्वन नम्बर!

साँझ ५ बजेर १० मिनेट हुँदा ५ र ६ को बिचमा उकालो लाग्दै गरेको सेकेन्ड सुइ ब्याट्री सकिएर त्यही अडिएको छ।

दुइ वर्ष भयो हातमा घडी नबाँधेको। खल्ती बाट मोबाइल झिकेर हेंरे आठ बज्न पन्ध्र मिनेट बाँकी रहेछ।

मेसेज बक्स मा दुई वटा नयाँ मेसेज आएको रहेछ। पहिलो टेलिकम ले तेरो पैसा सकियो रिचार्ज गर भनेर पठाएको रहेछ।

अर्को, नयाँ नम्बर बाट आएको थियो। लेखिएको थियो “ Don’t worry everything will be fine” मेरै लागि पठाएको हो कि झुक्किएर आएको हो थाहा भएन। फोन गरेर चिन्न मन लाग्यो तर ब्यालेन्स छैन।

हिजो एउटा नयाँ किताब को लेखक आउने थाहा पाएर किताब पसल गएको थिए। खै किन हो त्याहाँ पुगेपछी उसले लेखेको किताब पढ्न मन लागेन। आज भोलि हतार गरेर किताब किन्न पनि मन लाग्दैन। पाहिला १-२ पटक हतार गरेर सिकेको पाठ हो यो।

मान्छे हरु लेखक सगँ अगाँलो हालेर सेल्फी खिच्दै थिए म चाँही  “फ्रिडम टु डाइ” भन्ने किताब किनेर त्याँहा बाट निस्कीए।

भोक लगेको छैन। खाना बनाउने जाँगर छैन। भाँडा धुने कुरा त सम्झीन पनी मन छैन।

ति घडिका सुइहरु अझै त्यहि छन्। बिचराहरु लाइ अझै कति दिन त्यहि बस्नु पर्ने हो मलाइ पनि थाहा छैन! आखिर मेरो जिन्दगी पनी त त्यहि घडि जस्तो भएको छ ।

फेरी अघि को मेसेज को याद आयो। साचैँ त्यो मेसेज कस्ले पठायो होला?

कि त्यो मलाइ नजिक बाट चिन्ने कोहि हुनु पर्छ कि त्यो झुक्किएर आएको हुन पर्छ। त्यसै पनि आज भोलि मान्छे चिन्न धेरै गार्हो कुरा हो। चिन्ने भएको भए पनि नम्बर सेभ हुनु पर्ने मेरो मोबाइलमा।

नम्बर झुक्किएर मिसकल त मैले पनि गरेको छु धेरै पटक तर मेसेज त अँह गरेको छैन !

पहिला पनि मेसेज आएको छ कि भनेर पुराना सबै मेसेज हेरे। कल डिटेल पनि हेरे तर कतै छैन त्यो नम्बर। ल्यापटप खोलेर गुगलेश्वर महादेव लाइ खोज्न लगाँए त्याहाँ पनि भेटिएन। फेसबुकेश्वर लाइ पनि सोधें फेला परेन।

रिस उठ्यो। मेसेज को लास्ट मा आफ्नो नाम लेखेको भएनि त हुनेनि जस्तो लाग्यो। तर यो इमेल वा चिठि पनि त होइन।

एक मनले भन्छ – जो सुकै होस बाल दे ,जाबो मेसेज ले केहि हुने पनि त होइन ।

अर्को मन भन्छ – तँलाइ सम्झिने पनि त कोहि रहेछ । यो संसार मा आफ्नो भनेकै दु:ख को बेला आड र भरोसा दिने न हुन्।

उठेर पसल गए घर नजिक को पसल बन्द भैसकेछ। अल्लि पर को पसल गएर १०० रुपैयाँ को रिचार्ज कार्ड किने।

पर्समा सिक्का रहेनछ, नङले कोरे। रिचार्ज गर्न खोज्दा नेटवर्कले “ try again later “ मात्रै भन्छ।  मेरा समस्या लाइ पनि “कम अगेन लेटर” भन्न मिल्ने भए म जिन्दगी भर त्यहि भनेर टार्थे होला।

घर फर्कीदा बत्ति गयो बाटो पुरै अन्धकार। कुकुर भुक्न थाले। कुकुर सँग रिस उठ्छ्। यो कुकुर को जात साला भुकेरै संसार जित्छु झै गर्छन्।

त्यति धेरै रिस भएको मान्छे त म होइन तर आजभोली खै सानो सानो कुरा मा पनि रिस उठ्छ।

मोबाइल को उज्यालो बाल्दै घर पुग्छु । इमर्जेन्सी लाइट बालेर केहि बेर ट्राइ गरेपछी बल्ल रिचार्ज भयो।

ब्याट्री इन्डिकेटर ले ब्याट्री लो भनेर अघि बाटोमै भनेको हो। हतार हतार मेसेज आएको नम्बर मा कल गर्छु

उता बाट आवाज आँउछ “ तपाँइले सम्पर्क गर्न खोज्नु भएको मोबाइलको स्वीच अफ गरीएको छ। केहि बेर पछि पून प्रयास गर्नु होला” !

त्यस दिन पछि हरेक दिन फोन गर्छु त्यो नम्बरमा तर सधै स्वीच अफ छ।

मलाइ थाहा छैन त्यो मेसेज मेरै लागि थियो कि थिएन। तपाँइलाइ म चिन्छु कि चिन्दिन। थाहा छैन किन त्यो दिन पछि स्वीच अफ छ तँपाइको मोबाइल।

समस्या सबैका हुन्छन् “Don’t worry everything will be fine” !

तपाँइ यो पढ्दै हुनुहुन्छ भने र तपाँइले नै मलाइ त्यो मेसेज गरेको हो भने फेरी एक पटक पछाडि नाम लेखेर

मेसेज गर्नु होला।

मेसेज गर्ने तपाँइ होइन भने यो नम्बर (9846059388) तपाँइको मोबाइल मा सेभ छ कि छैन चेक गर्नु होला छ भने कमेन्ट गर्नु होला!