June 18

के यो माया हो?

तिन मिनेटको समय थियो म सँग। मनमा हजार कुरा थिए। मैले शब्द र मौनता बिच फेरी पनि मौनता रोजे। उ पनि मौन थिइ। मेरो मन ले अझैपनि उसलाइ रोक, जान नदे सचिन भन्दै थियो तर म मा त्यो हिम्मत थिएन।म उसलाइ बन्द पिंजडामा होइन खुल्ला आकाशमा उडेको हेर्न चाहान्थे। ट्रेनमा भेटिएका हामि  ट्रेन स्टेसनमा छुटिदै थियौ।

………………………………….

म कलेज जादै थिए। ट्रेन मा यात्रा गर्दा पढ्नुको मज्जा ने बेग्लै हुन्छ। ब्यागमा नगरकोटी को “मिस्टिका” थियो। झिकेर पढ्दै थिय। कसैले बोलायो।

हेल्लो! तपाइँको बुकमार्क खसेछ। लिनुस।

सिड्नीको ट्रेन वा बसमा नेपालिमा बोलेको सुनिनु कुने अनौठो कुरा होइन। तर यति मिठो आवाज सायद पहिलो पटक सुनेको हुनुपर्छ मैले।

मिस्टर नगरकोटी को दुनियाँ बाट बाहिर निस्केर। म उसलाइ हेर्छु। बुकमार्क लिन्छु र धन्यवाद भन्छु!

उ सोध्छे “No Worries” लाइ नेपालीमा के भन्छ?

खै थाहा भएन!…… किन र?

म पनि नेपालि मै भनु कि भनेर नि! उ हाँस्दै भन्छे र फेरी सोध्छे, कस्तो छ किताब?

अल्लि different type को छ। तर राम्रो छ!

राइटर को हो?

नगरकोटी! कुमार नगरकोटी।(जेम्स बोन्ड स्टायल मा)

यस्तो नाम भको राइटर पनि छ? उ आश्चर्य मान्दै सोध्छे।

ऊसलाइ किताब दिदै भन्छु “पढेर हेर्नुस! I am sure you will love his writing!”

म घर लागेर पढ्छु नि हुन्छ?

हुन्छ तर पढिसकेपछि फिर्ता गर्नुपर्छ नि! हुन्छ?

ok! तपाँइको नम्बर दिनुस त! उ ब्याग बाट मोबाइल झिकेर मेरो नम्बर टिप्छे, उ मेरो नाम सोध्छे?

“सचिन” म मेरो नाम भन्छु।

उ झर्ने स्टेसन आइपुगेछ। हतार हतार उ झर्छे।

ट्रेन फेरि कुद्न थाल्छ!

मेरो मोबाइल मा नयाँ नम्बर बाट फोन आउछ! रिसिभ गर्छु।

यो मेरो नम्बर हो। अघि हतार भयो। सेभ गर्नुस है भनेर उसले फोन राख्छे!

म नम्बर सेभ गर्छु। उसको नाम मिस्टिका राख्छु।

मलाइ उसको नाम थाहा छैन। ठेगाना थाहा छैन। साँच्चिकै केहि पनि थाहा छेन!

उसलाइ थाहा छ कि छैन कुन्नि दश मिनेटमा उसले म सँग भएको किताब लिएर गइ र किताब को बिचमा कतै राखेको बुकमार्क जस्तै मेरो मन पनि लिएर गै!

क्रमश……. 🙂