March 6

७९८१ किलोमिटर

किन हरेक साँझ आफ्नै गुँड फर्केन्छन चराहरु? किन सधै रातमा झर्छ यो शित? किन घुमीरहन्छ यो पृथ्वी ?  किन बिर्सिदैन यो घाम ले बिहान उदाउन? किन यति हतार छ मान्छेहरुलाइ? किन लेख्न सकिन मैले तिम्रो लागि एउटा कविता?

हिजो साँझ ओस्कार विजेता फिल्म “The Shape of Water”  हेरें। राम्रो लाग्यो। फिल्म को अन्त्य तिर एउटा रुमी कविता छ, त्यो झनै मन पर्यो।

“When I think of her, of Salma, all that comes to mind is a poem. Made of just a few truthful words Whispered by someone in love, hundreds of years ago… ‘Unable to perceive the shape of You, I find You all around me. Your presence fills my eyes with Your love, it humbles my heart, For You are everywhere.

Anthony Doerr को All the light we cannot see पढ्दै छु। पानी र किताब दुबै कुरा सँधै बोकेर हिंड्छु। हिजो बोतलको बिर्को राम्रोसगँ बन्द नभएको मौका छोपेर किताबले पानि खाएछ र फुलेछ आज घाम ताप्दै छ। किताब को पछाडी को कभर मा एउटा लाइन छ ‘Open your eyes and see what you can with them before they close forever’

किन आफैसगँ डरलाग्छ आजभोली मलाइ? किन सपनामा अन्नपुर्ण, माछापुच्छ्रे र निलगिरि देख्छु म हिजोआज? किन लामो लाग्दै छ यो ७९८१ किलोमिटर?

 


Tags: ,
Copyright 2016. All rights reserved. sachinpaudel.com.np

Posted March 6, 2018 by august in category "General", "poem

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *