August 22

कलर अफ लभ

समयको कुनै आवाज हुन्छ कि हुदैन मलाइ थाहा छैन, यदि हुन्छ भने समय यतिबेला मौन छ। भर्खरै सम्म टास्कर पार्कमा फुटबल खेल्दै गरेका सबैजना पार्कको लाइट अफ भएपछि आ-आफनै गुँड तिर फर्किसके। छेवैमा कुक्स रिभर आफ्नै लयमा बगिरहेछ।पार्क छेउको बेन्चमा बसेर म कसैलाइ पर्खिरहेछु।

कानमा हेड फोन जोडेको छु। गित बजिरहेछ , म पनि सँगै गुन गुनाइरहेछु……

सोचे जस्तो हुन्न जीवन। सम्झे जस्तो हुन्न जीवन।

जस्तो खोज्यो उस्तै हुन्छ। देखे जस्तो हुन्न जीवन।

पिडाहरु बटुलेर रोइरहुँ जस्तो लाग्छ।

खुसीहरु समेटेर हाँसीरहुँ जस्तो लाग्छ।

आँसु आँसु हुन्न जीवन। खुसी खुसी हुन्न जीवन……

मोबाइल बज्यो। उसको कल थियो, उठाँए। मैले हेल्लो पनि भन्न नपाउदै उ सोध्छे : कता छौ? म बेन्चबाट उठेर पछाडी फर्कीन्छु। उसले मलाइ देखेर होला फोन राख्छे र म भएतिर आउछे। मेरौ छेउमै बस्छे। सोध्छे: चकलेट खान्छौ? मैले खान्छु / खान्न केहि भन्न नपाउदै उ झोला बाट उसको फेवरेट टोब्लेरोन झिक्छे, मलाइ दिन्छे र मेरो पाखुरामा उसको टाउको अडेस लगाउदै उ पनि चकलेट खान्छे।

फेसबुक किन डिएक्टिभेट गरेको? उ सोध्छे। म भन्छु : गाएब हुने विचार गर्दैछु त्यसैले। प्याट्ट पिट्छे र भन्छे हावा कुरा गर्ने होइन, खुरुक्क एक्टिभेट गर्ने। उसले आदेश सहितको आग्रह गर्छे। फेरी हाँस्दै भन्छे, तिमिलाइ चलाउन मन नलागे मलाइ पासवर्ड देउ म चलाउछु तिम्रो फेसबुक। तिम्रो नेपालकी क्रस लाइ दुई दिन मा पट्याइदिन्छु! यति भनेर उ मज्जाले हाँस्छे!

हामि यो भन्दा पहिला पनि यो ठाँउमा धेरे पटक भेटेकाछौ। हामिलाइ भेट्न कुनै कारण चाँहिदैनथ्यो। तर आज उसलाइ भेट्न म सँग कारण थियो। म उसलाइ केहि भन्न चाहान्थे। उसलाइ हेर्छु, सधैझै खुसी छे उ। मैले उसलाइ केहि भन्ने आँट गर्न सकिन।

भोलिको प्लान के छ तिम्रो? भोलि साँझ मुभि जाँउ है! उसले सोध्छे।

कसरी भनुँ म उसलाइ कि म भोलि नेपाल जाँदैछु। नफर्किने गरी। कसरी भँनु उसलाइ दिउसो इमिग्रेसन को चिठी आएको थियो, तिन दिन भित्र अष्ट्रेलिया छोड भनेर। कसरी भँनु उसलाइ भेट्न आउनु अगाडी नेपाल जाने वन वे टिकट काटेर आएको हुँ भनेर।

उ फेरी मेरो अनुहारतिर हेर्दै सोध्छे, के भो आज तिमिलाइ?

मेरो रुम को एउटा चावि उसले थाहा नपाउनेगरि उस्को ब्याग मा राखें। उसको निधारमा किस गरें।

अब जाँउ है मैले भने, हुन्छ भनेर उसले सहमती जनाइ। उसलाइ छोड्न स्टेसन सम्म गँए। बाटोमा हात समातेर हिड्दै थियौं, उसले तिम्रो हात कति तातो, ज्वरो आको छ हो? भनेर उसको हत्केलाले मेरो निधार छामी। नाइ, केहि भाकोछैन। आइ एम फाइन! मैले भने।

उसलाइ स्टेसन छाडेर फर्केपछि मैले मोबाइल अफ गरेको छु। एउटा चिठी लेखेर टेबलमा राखेको छु। मलाई थाहा छ उ याँहा आउनेछे, चिठी पढेर खुब रुनेछे र मलाई उसले कहिल्यै माफ गर्ने छैन।

Category: story | LEAVE A COMMENT