August 22

कलर अफ लभ

समयको कुनै आवाज हुन्छ कि हुदैन मलाइ थाहा छैन, यदि हुन्छ भने समय यतिबेला मौन छ। भर्खरै सम्म टास्कर पार्कमा फुटबल खेल्दै गरेका सबैजना पार्कको लाइट अफ भएपछि आ-आफनै गुँड तिर फर्किसके। छेवैमा कुक्स रिभर आफ्नै लयमा बगिरहेछ।पार्क छेउको बेन्चमा बसेर म कसैलाइ पर्खिरहेछु।

कानमा हेड फोन जोडेको छु। गित बजिरहेछ , म पनि सँगै गुन गुनाइरहेछु……

सोचे जस्तो हुन्न जीवन। सम्झे जस्तो हुन्न जीवन।

जस्तो खोज्यो उस्तै हुन्छ। देखे जस्तो हुन्न जीवन।

पिडाहरु बटुलेर रोइरहुँ जस्तो लाग्छ।

खुसीहरु समेटेर हाँसीरहुँ जस्तो लाग्छ।

आँसु आँसु हुन्न जीवन। खुसी खुसी हुन्न जीवन……

मोबाइल बज्यो। उसको कल थियो, उठाँए। मैले हेल्लो पनि भन्न नपाउदै उ सोध्छे : कता छौ? म बेन्चबाट उठेर पछाडी फर्कीन्छु। उसले मलाइ देखेर होला फोन राख्छे र म भएतिर आउछे। मेरौ छेउमै बस्छे। सोध्छे: चकलेट खान्छौ? मैले खान्छु / खान्न केहि भन्न नपाउदै उ झोला बाट उसको फेवरेट टोब्लेरोन झिक्छे, मलाइ दिन्छे र मेरो पाखुरामा उसको टाउको अडेस लगाउदै उ पनि चकलेट खान्छे।

फेसबुक किन डिएक्टिभेट गरेको? उ सोध्छे। म भन्छु : गाएब हुने विचार गर्दैछु त्यसैले। प्याट्ट पिट्छे र भन्छे हावा कुरा गर्ने होइन, खुरुक्क एक्टिभेट गर्ने। उसले आदेश सहितको आग्रह गर्छे। फेरी हाँस्दै भन्छे, तिमिलाइ चलाउन मन नलागे मलाइ पासवर्ड देउ म चलाउछु तिम्रो फेसबुक। तिम्रो नेपालकी क्रस लाइ दुई दिन मा पट्याइदिन्छु! यति भनेर उ मज्जाले हाँस्छे!

हामि यो भन्दा पहिला पनि यो ठाँउमा धेरे पटक भेटेकाछौ। हामिलाइ भेट्न कुनै कारण चाँहिदैनथ्यो। तर आज उसलाइ भेट्न म सँग कारण थियो। म उसलाइ केहि भन्न चाहान्थे। उसलाइ हेर्छु, सधैझै खुसी छे उ। मैले उसलाइ केहि भन्ने आँट गर्न सकिन।

भोलिको प्लान के छ तिम्रो? भोलि साँझ मुभि जाँउ है! उसले सोध्छे।

कसरी भनुँ म उसलाइ कि म भोलि नेपाल जाँदैछु। नफर्किने गरी। कसरी भँनु उसलाइ दिउसो इमिग्रेसन को चिठी आएको थियो, तिन दिन भित्र अष्ट्रेलिया छोड भनेर। कसरी भँनु उसलाइ भेट्न आउनु अगाडी नेपाल जाने वन वे टिकट काटेर आएको हुँ भनेर।

उ फेरी मेरो अनुहारतिर हेर्दै सोध्छे, के भो आज तिमिलाइ?

मेरो रुम को एउटा चावि उसले थाहा नपाउनेगरि उस्को ब्याग मा राखें। उसको निधारमा किस गरें।

अब जाँउ है मैले भने, हुन्छ भनेर उसले सहमती जनाइ। उसलाइ छोड्न स्टेसन सम्म गँए। बाटोमा हात समातेर हिड्दै थियौं, उसले तिम्रो हात कति तातो, ज्वरो आको छ हो? भनेर उसको हत्केलाले मेरो निधार छामी। नाइ, केहि भाकोछैन। आइ एम फाइन! मैले भने।

उसलाइ स्टेसन छाडेर फर्केपछि मैले मोबाइल अफ गरेको छु। एउटा चिठी लेखेर टेबलमा राखेको छु। मलाई थाहा छ उ याँहा आउनेछे, चिठी पढेर खुब रुनेछे र मलाई उसले कहिल्यै माफ गर्ने छैन।

Category: story | LEAVE A COMMENT
June 14

लाइफ, लभ एन्ड एब्स्ट्रयाक्ट लेएर्स

युनिभर्सिटी को परीक्षा सकिएको एक हप्ता भयो। रिजल्ट पनि आउला १-२ हप्तामा। पास भैएछ भने अर्को ब्लगमा लेख्छु। लेखिन भने बुझ्नुस म फेल भँए।

समय मध्यरात भएको छ। टिभिमा उडान हेर्दे छु। मैले गनेको त छैन तर यो पाँचौ वा छैटौ पटक हुन पर्छ। हरेक पल्ट यो फिल्म हेर्दा एक तह भित्र पसेको  फिल हुन्छ। लाइक लेअर्स अफ अनिअन।लाइक शंकर बाजेको एब्स्ट्रयाक्ट प्याज। आइ लभ उडान। आइ लभ एब्स्ट्रयाक्ट प्याज। उडान इज नट जस्ट ए मुभी, इट्स एन ब्युटिफुल आर्ट। एब्स्ट्रयाक्ट प्याज एक हजार वर्षपछि पनि मलाइ पढ्न मन पर्ने कृति हो। शङ्कर बाजे लेख्छन्:  म त आजको मान्छे होइन, एक हजार वर्षपछि जन्मिने पृथ्वीको मान्छे हुँ । मेरो जन्मकालमा राष्ट्रका परिधिहरू, विश्वासका परिधिहरू, धर्मका परिधिहरू, राजनीतिका परिधिहरू, केही पनि हुने छैनन् !!

लेट्स गेट ब्याक टु एक्ज्याम / परीक्षा। जिन्दगी आफैमा परीक्षा हो भन्छन् जान्ने हरु। जिन्दगीले भर्खरै एउटा सडेन टेस्ट लियो। रिजल्ट पनि आयो। म फेल भँए। म फेल भँए तर आफैलाइ एक तह भित्र बुझेको महशुस भयो। लाइक लेअर्स अफ अनिअन।इनसाइड लेअर्स अफ लाइफ। लाइफ इटसेल्फ इज एन एब्स्ट्रयाक्ट आर्ट।आइ लभ एब्स्ट्रयाक्ट आर्ट।

प्रेम परीक्षा हो? हो भने म सधै फेल हुन्छु यो परीक्षामा। लेअर्स अफ लभ। समय कठोर बनेको छ मेरा लागि। म कठोर हुन खोजिरहेछु। एडिगँ लेअर्स टु लाइफ, लेअर्स टु लभ। शङ्कर बाजे लेख्छन् : हाँस्न जान्नु पनि ठूलो कला हो ! मानिसको उमेरमा विकास हुनासाथै उसको हाँसोको कलामा अनेक रङ चढ्न थाल्छन् । थाहा छैन यो नियम माया मा लागु हुन्छ कि हुदैन।!? शङ्कर बाजे दु:ख र आँशुमा पनि यो कला चाहिन्छ कि चाहिदैन?!। हाँसो के हो? दु:ख के हो? माया के हो? खुसी के हो? बाजे भन्दाहुन : दे अल आर लेयर्स। लेयर्स अफ लाइफ। लेयर्स अफ लभ। एब्स्ट्रयाक्ट लेयर्स!।?

डियर शङ्कर बाजे तिम्रो जस्तै मेरो जीवन पनि एब्स्ट्रयाक्ट जीवन भएको छ। तिम्ले भनेजस्तै: म जिवनबाट रोज पन्छिरहेछु, रोज यसलाई पन्छाइरहेछु । रोज मेरो प्रातःकाल ‘मोबाइल को चर्को अलार्म ’ बाट प्रारम्भ हुन्छ, रोज मेरो मध्याह्न पैसा आउने बाटो खोज्नमा खर्च हुन्छ, रोज मेरो सन्ध्या ‘ सिक र गमट्री’ मा समाप्त हुन्छ । रोज मेरो परिचित कतै मर्दछन्, तिनको मृत्यु भुल्नुमा अलिकति समय खर्च हुन्छ । रोज अलि इतिहास सम्झिन्छु, रोज अलि भविष्यको रेखाङ्कन गर्दछु, रोज अलि वर्तमानको मूल्याङ्कन गर्दछु ।

हाँस्न सिक्दै छु। हाँस्न जान्नु पनि ठुलै कला रैछ। 😊

Photo courtesy of CFHA Blog.

December 4

देश, आमा र म

आमा, परदेशमा छु तर हेरक दिन देश सम्झन्छु, घर सम्झन्छु तपाँइलाइ सम्झन्छु। म मेरो भविष्य सम्झन्छु।यता आउदा लागेको ऋण सम्झन्छु। त्यहि ऋणको व्याज तिर्न तपाँइहरुले गरिरहेको दुःख सम्झन्छु। र सम्झन्छु म घर फर्किने दिन जुन दिन सम्झिदा मात्रै पनि मन त्यसै खुशी हुन्छ तर फेरी सम्झन्छु चार हप्ताको बिदा सकेर फेरी विदेश फर्किने दिन।

तपाँइलाइ लाग्नसक्छ छोरा ले विदेशमा दुःख पाएछ। छोरालाइ सुख छ। तर कुरा तपाँइको छोरा को मात्रै होइन आमा ।मलेसिया र खाडी मुलुक मा रगत र पसिना बगाउने, अमेरिकामा ग्रिन कार्ड बनाउने झिनो आशा बोकेर बसेका, युरोपमा शरणार्थी भएर बसेका र अष्ट्रेलियामा पि-आर का लागि पोइन्ट बढ्यो भनेर निराश नेपाल आमाका कयैन सन्तान को हो।

हिजो राती सपनाम ति माओवादीहरु लाइ देखे जो हाम्रो घरमा बास बसेका थिय, जो सबैजसो शहिद भै सके। कति सहासी र निडर थिय है आमा तिनहरु। कति सुनौला थिए है तिनका सपना। म सोच्छु बाँचेको भए तिनीहरु मध्य को को प्रचण्ड सँग सरकार मा हुन्थे होलान र आहिले चुनाव प्रचार गर्दै हुन्थे होलान। को को बिप्लव सँग मिलेर अझै बम पड्काउदै हिड्थे होलान्। कि सरकार ले दिएको पैसा म्यानपावर कम्पनिलाइ बुझाएर खाडी मा भेडा चराँउदै हुन्थे होलान्। मेरो सपनामा भने तिनिहरु सबै मौन र निराश थिए आमा।

मलाइ थाहा छ मैले भन्दा धेरै समाज तपाँइले बुझ्नु भएको छ। राजनैतिक चेत म भन्दा हजार गुणा बढि तपाँइमा छ। म अझै सम्झन्छु कसरी तपाँइले औँठा छाप लगाउने आमाहरुलाइ  हात समाएर वर्णमाला सिकाउनु भयो र तिनै हात हरुले कसरी तपाँइ विरुद्ध हस्ताक्षर गरे। २०५२ साल को स्थानीय चुनाव हुन पर्छ त्यति बेला मान्छे मर्दा म सानै थिय तर तपाँइ को त्यो हत्या र हिसां विरुद्धको आक्रोश म अझै सम्झन्छु आमा।

आमा चुनावको मिति आइसकेछ। मलाइ थाहा छ तपाँइ पक्कै भोट हाल्न जानुहुनेछ।तपाँइको ज्ञान र विवेक माथि शंका गरेको होइन। सँविधान सभाको चुनावमा जस्तै तपाँइ सँग बहस गर्न म घरमा हुने छैन। तर आमा यो पटक भोट हाल्दा तँपाइले २०४६ सालको आन्दोलन मा तपाँइको पार्टी को नाम गोमा थियो भनेर विर्सिदिनुस र सम्झिनुस तपाँइका छोरा छोरी र नाति नातिना को नाम र तिनिहरुको भविष्य। तपाँइलाइ यो वा त्यो चुनाव चिन्हमा भोट हाल्नुस त म भन्दिन तर निर्धक्क भएर भोट हाल्नुहोस। मलाइ थाहा छ तपाँइ सधै परिवर्तन को पक्षमा उभिनुहुने छ।

October 31

के यो माया हो? A WALK to REMEMBER

जहिले यस्तै हुन्छ। लेख्न थाल्यो तब लाग्छ, पढेके छैनस त मुला के लेख्छस? लेख्नु भन्दा पहिले अध्यन गर भैरे अध्यन गर!

कुरा ठिक हो। तर जब मन भारी हुन्छ र मनमा सय थरी कुरा खेल्न थाल्छन तब भारी बिसाउन मन लाग्छ। लेख्न मन लाग्छ। लेख्दा मन हल्का हुन्छ्।

म कुनै कुरा जान्ने भएर लेखेकै होइन। न म कुनै लेखक हो, न मैले लेखेका कुरा कुनै साहित्य हुन। यथार्थमा म एउटा गतिलो पाठक पनि हुन सकेको छैन।

यसअघिका केहि पोष्टमा कथाजस्तो केहि लेख्न खोजेको हो तर म नाथे, जसले कसैलाइ प्रेम गरें तर बुझाउन सकिन। जसलाइ प्रेम गर्छु उसलाइ भन्न सक्दिन। तर माया र प्रेम बारे कथा लेखदिन्छु। हैट यो कस्तो बिरोधाभास!

त्यो दिन मिस्टिका र म केहिबेर त्यहि कुनाको टेबलमा बसेर कुरा गर्यों।  सामान्य कुराकानी हुदै थियो, स्पिकरमा सुर्के थैली खै बज्न थाल्यो। यति बेला सम्म हामि दुबैले एक अर्का बारे जान्नुपर्ने सामान्य कुरा हरु थाहा पाइसकेका थियौ।

उसले भनि “let’s go for dance”

मैले भनें “मलाइ नाच्न आउदैन”। why don’t we go for a walk ?

उसले केही सोचे जस्तो गरी।

मैले भनें – Hope you don’t have any problem to walk in your high heels!!

उ हाँसी र भनि ok! Let’s go for a walk. A walk to remember!

रातको १० बजेको थियो। स्ट्रिट लाइट ले बाटो उज्यालो बनाएको थियो। मौसम चिसो थियो। उ थिइ। म थिए। हामी भित्र अलिकती नशा थियो। म भित्र उ प्रति अंकुराउदै गरेको प्रेम थियो।(थाहा छैन! सायद उ भित्र पनि??)

केहि बेर मौन रहेरै हाम्रा पाइलाले सडक नापे। केहिबेर पछि मौनता तोड्दै मैले उसलाइ सोधेँ- so how’s life?

उ केहिबेरसम्म केहि पनि बोलिन र केहिबेर पछि मलाइ नै प्रतिप्रश्न गरी – what is life?

सायद हामि दुबैजनाको जीवन को परिभाषा फेरिएको थियो।बिर्सिसकेका थियौ वा थाहा थिएन हामिलाइ what is life जीवन के हो?

फेरी पनि उसैले भनि – मलाइ आजभोलि घर को यादै आउदैन। मलाइ घरको माया नालाग्ने होइन लाग्छ। मम्मी, ड्याडी, भाइ सबैको माया लाग्छ तर यादै हुदैन।म सबथोक बिर्सिन्छु। म मान्छे बाट मेसिन हुदैछु जस्तो लाग्छ। मलाइ घरमा सबेले पिन्चे भनेर गिज्याउथे। याहाँ आएपछि पनि पहिले पहिले धेरै पटक रोएँ तर आजभोलि मेरा आँखामा आँशु रित्तिए झै लाग्छ। म अन्तिम पटक कहिले रोएकी थिए मलाइ याद छेन।

नेपाल कहिले जाने सोच्दैछौ?- मैले सोधे।

Next week – उसले भनि।

कति महिना बस्ने प्लान छ? कहिले फर्किन्छौ?

उसको फोन बज्यो। साथिको कल रैछ। उसले “ल म आइहाँले” भनेर फोन राखी।

हामि फर्कियौ। छुट्ने बेला उसले भनि

I am going to Nepal next week and I am taking your book (Mystica) with me.

मैले भने; That’s ok! No worries!

र उसले भनि- And I am not coming back! Take care sachin! See you in Nepal.

र आज २ महिना भयो उ नेपाल गएको। म आफैलाइ दिनहुँ सोध्छु- what is life?

Category: story | LEAVE A COMMENT
September 4

डियर नगरकोटी!

डियर नगरकोटी! तिम्रो नयाँ बुक निस्केछ भन्ने थाहा पाएँ, खुसी लाग्यो! साथि आउदै थियो नेपालबाट “के ल्याइदिऊ?” भनेर सोध्यो! सधै खुकुरी रम भन्ने मैले यो पटक भनेँ “दोचा” ल्याइदे नगरकोटीको। तर माइ डियर राइटर तिमिले दोचा रिलिज गर्ने दिन अगावै उ उड्यो। र अहिलेको लागि मेरो दोचा पढ्ने रहर पुरा भएन तर बिलीभ मि माइ डियर फकीर राइटर म तिम्रो दोचा छिट्टै पढ्नेछु।

मैले तिमी भनेर सम्बोधन गरेको मे बि तिमीलाइ मन नपर्न सक्छ तर डियर राइटर म मेरा प्रिय मान्छेहरुलाइ तिमी भनेरै सम्बोधन गर्छु। तर जाहाँ सम्म मैले तिमीलाइ बुझेको छु यु डन्ट केयर दिस सम्बोधन बुलसिट।

म आजभोलि एकदम अन्योल मा छु, अन्योल इज अल अराउन्ड मि डियर नगरकोटी। तिम्रो फिगँर्स कविता मा तिम्ले छाडेका औलाहरु जस्तै मैले मेरो मन त्यतै कतै मेरो देश तिरै छोडेर म विदेश आएको छु। लेक मा माउन्टेन्स मा, मैले हिडेका बाटाहरुमा, उकाली र ओरालिहरुमा एन्ड सो अन…..!

बुक हिल ले दोचा लोकार्पण को निम्तोका लागि बनाएको कार्ड मा तिम्रा शब्द हरु देखें….पढें

 

“म सधैं यस्तो काँहा थिएँ र! म त तीर्थयात्रामा हिडेको एक फकीर थिएँ ! आवारा थिएँ ! माइग्रेटिङ चराझै एक बन्जारा थिएँ ! मलाइ कतै पुग्नु थियो सायद ! तर, अल्मलिएँ, म घर र घाटहरुमा ! पाप र पुण्यहरुमा ! जन्म र मृत्युहरुमा! काँहा पुग्नु थियो, काहाँ बिलाएँ म!

 

प्रिय नगरकोटी, हुन त तिमी फिक्सन डिजाइनर भन्न रुचाउछौ आफुलाइ तर तिम्रा फिक्सनमा पनि म रियालिटी स्मेल गर्छु। र मलाइ त्यो स्मेल अझै धेरै आउनु पर्छ भन्ने लाग्छ।

यथार्थ मलाइ भन्दा तिमीलाइ धेरै थाहा छ डियर राइटर । व्रेभ गोर्खालिज आर स्वेटिङ दिएर ब्लड इन मरभूमि, पासपोर्ट र्फेर्न लाइन लागिरहेछन अमेरिका, युरोप र अष्ट्रेलियामा र लाइन लामो छ। म अल्मलीएको छु। म अन्योलमा छु। म जस्ट अनदर सिप इन दि हर्ड हुन्छु कि भन्ने डर छ मलाइ। आइ एम लस्ट एन्ड अफ्रेड माइ डियर राइटर।

 

तिमी जस्तै मलाइ पनि घाट मनपर्छ र जान्छु कहिले काँहि ग्रेभयार्ड। घाट जस्तो रोमान्चक छेन ग्रेभयार्ड तर पनि जब जब म ग्रेभयार्ड जान्छु मलाइ Dave Matthews Band को गित याद आउछ।

Gravedigger

When you dig my grave

Could you make it shallow

So that I can feel the rain

Gravedigger

र मलाइ पनि

म मरेपछी

हरियो बाँसमा बाँधेर

घाट लगियोस

जलाउने बेला

घाट मा चिलाउने को मुढामाथि नै

जलाइयोस र खरानि बनाएर नदि मा बगाइयोस

बिकज आइ लाइक फ्लोइङ इन रिभर

टाइप को गित लेख्न मन लाग्छ।

 

प्रिय लेखक दोचा को लागि शुभकामना ! किप अन राइटिङ्!

एन्ड डियर रिडर्स आइ एम रियल्लि सरि अबाउट माइ पुवर व्याकरण!

Redstar August

 

 

July 1

के यो माया हो?

उसको बारेमा नसोचेको समय हुदैनथ्यो। मेरो अवस्था कस्तो थियो भन्दा मन उसै सगँ पठाँएको थिय र दिमागमा उसैलाइ बास दिएको थिय। कहिले लागथ्यो फोन गर्छु, नाम सोध्छु, ठेगाना सोध्छु, किताब कस्तो लाग्यो सोध्छु। गफ गर्छु। अनि फेरि लागथ्यो ह्या… मुला भर्खर चार दिन अगाडि त भेटेको यति छिटै फोन गर्दा के सोच्ली उसले? कस्तो हावा केटा रैछ भन्ने सोचि भने! इम्प्रेसन को कुरा छ भैरे हतार नगर भन्ने लागथ्यो। यहि दोधार हुदाँ हुदै एक हप्ता बित्यो।

शनिबार को दिन थियो। उ सँग अलि अलि रिस उठिराथ्यो। यत्रो दिन भैसक्यो एक कल त गर्नु नि यार। मेरो त नाम पनि भनेको थिय, फेसबुकमा फ्रेन्ड रिक्वेस्ट पठाउनु।फेरि याद आयो,फेसबुकमा अर्कै नाम पो छ त यार। नाम चेन्ज गरेर सचिन नै राखुम कि जस्तो पनि लाग्यो तर सोचें एक कल फोन नगर्नेको लागि के नाम चेन्ज गर्नु।

फोन बज्यो। उसलाइ भेटेको दिन पछि हरेक पटक फोन बज्दा उसैको कल पो आयो कि झै लागथ्यो। यो एक हप्तामा धेरे जनाले मेरो चाइनिज फोनको रिगंटोन बजाए तर उसको कल आएन। यो पटक एकजना दाइ ले कल गर्नु भएको रैछ। निम्तो दिन! दाइ भाउजु को म्यारिज एनिभर्सरीको पार्टीमा निम्तो! भिड मन नपर्ने म फेरि यो सिड्नीमा नेपालीको पार्टि भनेपछि रमाइलो कम कम्पीटिसन बढि हुन्छ। एक मनले त नजाउँ कि जस्तो पनि लाग्यो तर फेरी सोचेँ यसै त यो ठाँउमा आफ्ना मान्छे कम छन् यसरी निम्तो कमै पाइन्छ, फेरी दाइ आफैले सम्झेर बोलाएपछि जानुपर्छ भन्ने लाग्यो। त्यसैले जाने निर्णय गरियो।

चहलपहल राम्रै थियो पार्टीमा। मैले चिनेका अनुहार कमै थिय। गएर दाइ भाउजुलाइ बधाई दिदै हाजिरी गराइयो र प्रमाण स्वरुप फोटोग्राफर लाइ भनेर एउटा फोटो पनि खिचियो त्यसपछि गएर थुपुक्क बसियो कुनाको एउटा टेबलमा।

मोबाइल बज्यो। अच्चमै भयो! मोबाइल बज्नु अच्चम होइन। स्क्रिन मा Mystica Calling… थियो! त्यसैले अचम्म भो! रिसिभ गरिहाल्न मन थियो तर यो पापी मन ले रिसिभ गर्न हतार नगर  भैरे भन्यो! थर्ड रिगं पछि त कन्ट्रोल गर्नै सकिन। रिसिभ गरे!

हेल्लो! सन्चै हुनु हुन्छ? उसले सोधी।

ठिकै छ! अनि तपाँइ? मैले भने।

बाँचेकै छु! उसले भनि।

उसको जवाफ सुन्दा लाग्थ्यो उसगँ मर्ने हजार कारण छन् तर पनि उ बाँचेकी छे।

किन यति निराश? मैले सोधे।

खै थाहा छैन। अनि तपाँइ पनि निराश देखिनुहुन्छ त! उसले सोधी।

छैन। म किन निराश हुनु! मैले भने।

यति रमाइलो पार्टिमा एक्लै कुनामा चुपचाप बस्ने मान्छेलाइ निराश नभनेर के भन्नु त? उसले भनी।

म एकछिन ट्वाँ परे! वरीपरी हेरें। पल्लो छेउको टेबलबाट उसले हात हल्लाइ। मैले देखेर हाँसे झै गरें उ पनि हाँसी।

उसले फोन मै भनि के पिउनुहुन्छ?

तपाँइ जे पिलाउनु हुन्छ त्यै पिउँला!

याँहानिर मैले उसको सुन्दरताको तारिफ गर्दै केही लाइन हरु लेख्नु पर्ने हो तर मलाइ विश्वास गर्नुस र माफ पनि गर्नुस म त्यो दुइ-तिन लाइनमा कुनै तरिकाले गर्न सक्दिन। यत्ति बुझ्नुस कि सि वाज लुकिगं ब्युटिफुल।

उसले दुइ ग्लास रेड वाइन लिएर आइ र म बसेकै टेबलमा बसी। एउटा ग्लास मलाइ दिइ मैले ग्लास ठोक्याउदै भनें “चियर्स”

क्रमश….!

Category: story | LEAVE A COMMENT
June 18

के यो माया हो?

तिन मिनेटको समय थियो म सँग। मनमा हजार कुरा थिए। मैले शब्द र मौनता बिच फेरी पनि मौनता रोजे। उ पनि मौन थिइ। मेरो मन ले अझैपनि उसलाइ रोक, जान नदे सचिन भन्दै थियो तर म मा त्यो हिम्मत थिएन।म उसलाइ बन्द पिंजडामा होइन खुल्ला आकाशमा उडेको हेर्न चाहान्थे। ट्रेनमा भेटिएका हामि  ट्रेन स्टेसनमा छुटिदै थियौ।

………………………………….

म कलेज जादै थिए। ट्रेन मा यात्रा गर्दा पढ्नुको मज्जा ने बेग्लै हुन्छ। ब्यागमा नगरकोटी को “मिस्टिका” थियो। झिकेर पढ्दै थिय। कसैले बोलायो।

हेल्लो! तपाइँको बुकमार्क खसेछ। लिनुस।

सिड्नीको ट्रेन वा बसमा नेपालिमा बोलेको सुनिनु कुने अनौठो कुरा होइन। तर यति मिठो आवाज सायद पहिलो पटक सुनेको हुनुपर्छ मैले।

मिस्टर नगरकोटी को दुनियाँ बाट बाहिर निस्केर। म उसलाइ हेर्छु। बुकमार्क लिन्छु र धन्यवाद भन्छु!

उ सोध्छे “No Worries” लाइ नेपालीमा के भन्छ?

खै थाहा भएन!…… किन र?

म पनि नेपालि मै भनु कि भनेर नि! उ हाँस्दै भन्छे र फेरी सोध्छे, कस्तो छ किताब?

अल्लि different type को छ। तर राम्रो छ!

राइटर को हो?

नगरकोटी! कुमार नगरकोटी।(जेम्स बोन्ड स्टायल मा)

यस्तो नाम भको राइटर पनि छ? उ आश्चर्य मान्दै सोध्छे।

ऊसलाइ किताब दिदै भन्छु “पढेर हेर्नुस! I am sure you will love his writing!”

म घर लागेर पढ्छु नि हुन्छ?

हुन्छ तर पढिसकेपछि फिर्ता गर्नुपर्छ नि! हुन्छ?

ok! तपाँइको नम्बर दिनुस त! उ ब्याग बाट मोबाइल झिकेर मेरो नम्बर टिप्छे, उ मेरो नाम सोध्छे?

“सचिन” म मेरो नाम भन्छु।

उ झर्ने स्टेसन आइपुगेछ। हतार हतार उ झर्छे।

ट्रेन फेरि कुद्न थाल्छ!

मेरो मोबाइल मा नयाँ नम्बर बाट फोन आउछ! रिसिभ गर्छु।

यो मेरो नम्बर हो। अघि हतार भयो। सेभ गर्नुस है भनेर उसले फोन राख्छे!

म नम्बर सेभ गर्छु। उसको नाम मिस्टिका राख्छु।

मलाइ उसको नाम थाहा छैन। ठेगाना थाहा छैन। साँच्चिकै केहि पनि थाहा छेन!

उसलाइ थाहा छ कि छैन कुन्नि दश मिनेटमा उसले म सँग भएको किताब लिएर गइ र किताब को बिचमा कतै राखेको बुकमार्क जस्तै मेरो मन पनि लिएर गै!

क्रमश……. 🙂

May 20

के यो माया हो?

घडिमा रातिको १२ बज्नै लागेको थियो।सेकन्ड सुइ सधै झै हतार हतार गर्दै थियो, खै कति बजाउन हतार छ त्यसलाइ मलाइ थाहा छैन। जति दौडे पनि घुम्ने त त्यहि घडि भित्रै न हो तर पनि सेकन्ड सुइ अल्लि बढि नै हतार गर्छ। आखिर ब्याट्रि सकिएको दिन सबै सुइ सँगै रोकिने हो। नियम त त्यहि हो। चाहे घडि होस् या जिन्दगी।

असाइनमेन्ट को डेडलाइन छ आज जुन १२ बजे पछि सकिन्छ। मेल चेक गर्छु । लेक्चरर ले रिप्लाइ गरेको रैछ २ दिन एक्सटेन्सन दिएछ। र म यो लेख्न थाले। जय होस लेक्चरर को।

आजभोली म पनि सेकन्ड सुइ जस्तो भाको छु। थाहा छ पुग्नु काँहि छैन तर पनि घुमिरहेछु….दौडिरहेछु……दौडिरहेछु। मेरो आफ्नै मनले एकछिन पख सचिन भन्छ तर पनि नसुने झै दौडिरहेछ सचिन! यो सेकेन्ड सुइ दौडले काँही पुर्याउदैन थाहा छ तर पनि दौडिनु को बिकल्प छैन अहिलेका लागि।

कसैलाइ पर्खिरहेछु म। उ मुस्कुराउदै आउछे।म हतार हतार हिड्छु। उ मेरो हात समाएर भन्छे  “कति दौडिएको? विस्तारै हिँड म सँगै हिँड”।बाटोमा उ गुन गुनाउछे मलाइ मनपर्ने गित र म सुनाउछु उसलाइ हिजो राति लेखेको पुरा हुन बाँकि मेरो आधा कविता।

सिमसिम पानि पर्छ। म कहिलयै छाता बोक्दिन । उसको झोलामा छाता कहिल्यै छुट्दैन। तर म सगै हुँदा उसलाइ पनि रुझ्न मन पर्छ। उसले छाता झोलाबाट निकाल्दिन। सिमसिमे पानि, चिसो बतास तर न्यानो यात्रा।

बाटोमा रोकिन्छे उ। मलाइ एकछिन यँही बस है भन्दै जान्छे बाटो छेउको कफि सप। फर्केर आँउदा लिएर आँउछे एउटा कफि। म सोध्छु मेरा लागि खै त? उ कफि सुरुप्प पार्दै त्यहि कप मलाइ दिन्छे म कपमा उसको माया पिउँछु।

बाँकी कथा पछि भन्छु! 😊

तपाँइ सबैको जय होस!

 

 

 

 

April 13

नयाँ वर्ष २०७४ को शुभकामना! हावा गफ- II

खै कता बाट सुरु गरौ?

सुरुवात अन्त्य बाट गर्न मन लाग्यो २०७३ सालको अन्त्य। यो साल सगैँ तपाँइका / तिम्रा / तेरा सबैका दुखका कारणहरुको पनि अन्त्य हुन भन्ने कामना र सुरुवात सुनौलो होस २०७४ सालको शुभकामना!

समय यथार्थ हो। घडि, क्यालेन्डर, तिथि, मिति यि सब भ्रम हुन्।

के के गरियो अहिले सम्म र गर्न बाँकी के के छ? यो हिसाब किताब गर्न छाडेको धेरै भयो। हिसाब किताब बिनै चलेको छ जिन्दगी आजभोलि…..! भरे कोहि आएछ र हिसाब खोजेछ भने देखाइ दिउँला यि हत्केलाहरु र भनौला यिनै हत्केलाका रेखाहरुमा छ मेरो जिवनको जोड घटाउ। तिमि सक्छौ भने पढ यो हत्केलाका लिपि।

आजभोली यि आँखामा धेरै नयाँ अनुहारहरु ठोकिन्छन। मलाइ तिनिहरुको कथा सुन्न मन लाग्छ र म सोध्छु पनि। समय छैन याँहा पुरै कथा भन्न र सुन्नका लागि त्यसैले होला धेरैले खिस्स हाँसेर एउटा मुस्कानमै 🙂  सकाउछन पुरै जिवन कथा र म बुझे जस्तो गर्छु यस्तो गर्दा मलाइ लाग्छ आजभोली म मुस्कानको भाषा,प्रेमको भाषा बुझ्ने भएछु।

जिवनको यो मोडमा कसैले घृणा सिकाएर गयो र थाहा भयो मलाइ बुझ्नु पर्ने घृणा रहेछ। घृणा बुझेपछि प्रेम छर्लगं हुने रहेछ।

प्रेम यथार्थ हो। नाता, सम्बन्ध, साइनो सब भ्रम हुन्।

जाँदा जाँदै एउटा कुरा भन्छु है?

तिमि र त्यो तिम्रो क्याट आइग्लास को कम्बिनेसनले कसैलाइ मार्न सक्छ बि केयरफुल!

तपाँइको/ तिम्रो/ तेरो सबैको आउने समय सुखद रहोस। २०७४ सालको शुभकामना!

 सबैको जय होस!

February 10

मौनता…मौनता…मौनता!

abstract feelings

किन? Why?  को उत्तर , जवाफ, एन्सर जे भने पनि कहिले काँहि नहुने ,नपाइने र नभेटिने रैछ !मेरा प्रश्न गलत थिय कि? मैले गलत प्रश्न को सहि जवाफ गलत ठाउँमा  खोजेको हो कि? जस्तो पनि लाग्यो तर होइन । हो मान्छु म पनि ,सबै प्रश्नका उत्तर हुदैनन्। तर…तर…तर!

सायद मेरा प्रश्नमा समयलाइ रोक्ने सामर्थ थिएन । सायद माइ कोइसन्स डन्ट डिजर्भ योर  जवाफ।सायद मेरा प्रश्न र खोजिरहेका जवाफ समस्या का समाधान थियनन् होला ति आफै समस्या पो थिय कि। सायद मेरो सपनाहरु सपना नभएर हावा भरिएका बेलुन थिए!  सायद मेरा सोचाइ… भावना….बिचार… बिचार नभएर कुनै लोकल पत्रिका को सस्ता क्लासिफाइड विज्ञापन थिए ! सायद….सायद…..सायद!

मैले खोजेका धेरै जवाफ मैले मौनतामा भेँटे।अहिले बुझ्दै छु मौनता गुरु रहेछ । मौन रहनु आफैले आफ्नो गहिराइ नियाल्नु। मौनता को समुन्द्र मा तैरिनु। मौनता प्रिय छ आजभोलि…मौनता…मौनता…मौनता!

Expectation….Hope…..आशा…खै कतिबेला कसरी जोडिन पुगेछन थाहै भएन। थाहा नहुनु गल्ती भयो। र त सजाय भोग्दै छु। सजाय भएका छन् यादहरु। सजाय भएका छन् सम्झनाहरु….यादहरु…. सम्झनाहरु…. यादहरु!

समय दौडिरहेछ । म पनि घिस्रिरहेछु। यहि कतै बिचमा खुसी खोज्दै छु….खुसी…खुसी…खुसी!

तपाँइ सबैको जय होस्! जय…जय..जय!