June 14

लाइफ, लभ एन्ड एब्स्ट्रयाक्ट लेएर्स

युनिभर्सिटी को परीक्षा सकिएको एक हप्ता भयो। रिजल्ट पनि आउला १-२ हप्तामा। पास भैएछ भने अर्को ब्लगमा लेख्छु। लेखिन भने बुझ्नुस म फेल भँए।

समय मध्यरात भएको छ। टिभिमा उडान हेर्दे छु। मैले गनेको त छैन तर यो पाँचौ वा छैटौ पटक हुन पर्छ। हरेक पल्ट यो फिल्म हेर्दा एक तह भित्र पसेको  फिल हुन्छ। लाइक लेअर्स अफ अनिअन।लाइक शंकर बाजेको एब्स्ट्रयाक्ट प्याज। आइ लभ उडान। आइ लभ एब्स्ट्रयाक्ट प्याज। उडान इज नट जस्ट ए मुभी, इट्स एन ब्युटिफुल आर्ट। एब्स्ट्रयाक्ट प्याज एक हजार वर्षपछि पनि मलाइ पढ्न मन पर्ने कृति हो। शङ्कर बाजे लेख्छन्:  म त आजको मान्छे होइन, एक हजार वर्षपछि जन्मिने पृथ्वीको मान्छे हुँ । मेरो जन्मकालमा राष्ट्रका परिधिहरू, विश्वासका परिधिहरू, धर्मका परिधिहरू, राजनीतिका परिधिहरू, केही पनि हुने छैनन् !!

लेट्स गेट ब्याक टु एक्ज्याम / परीक्षा। जिन्दगी आफैमा परीक्षा हो भन्छन् जान्ने हरु। जिन्दगीले भर्खरै एउटा सडेन टेस्ट लियो। रिजल्ट पनि आयो। म फेल भँए। म फेल भँए तर आफैलाइ एक तह भित्र बुझेको महशुस भयो। लाइक लेअर्स अफ अनिअन।इनसाइड लेअर्स अफ लाइफ। लाइफ इटसेल्फ इज एन एब्स्ट्रयाक्ट आर्ट।आइ लभ एब्स्ट्रयाक्ट आर्ट।

प्रेम परीक्षा हो? हो भने म सधै फेल हुन्छु यो परीक्षामा। लेअर्स अफ लभ। समय कठोर बनेको छ मेरा लागि। म कठोर हुन खोजिरहेछु। एडिगँ लेअर्स टु लाइफ, लेअर्स टु लभ। शङ्कर बाजे लेख्छन् : हाँस्न जान्नु पनि ठूलो कला हो ! मानिसको उमेरमा विकास हुनासाथै उसको हाँसोको कलामा अनेक रङ चढ्न थाल्छन् । थाहा छैन यो नियम माया मा लागु हुन्छ कि हुदैन।!? शङ्कर बाजे दु:ख र आँशुमा पनि यो कला चाहिन्छ कि चाहिदैन?!। हाँसो के हो? दु:ख के हो? माया के हो? खुसी के हो? बाजे भन्दाहुन : दे अल आर लेयर्स। लेयर्स अफ लाइफ। लेयर्स अफ लभ। एब्स्ट्रयाक्ट लेयर्स!।?

डियर शङ्कर बाजे तिम्रो जस्तै मेरो जीवन पनि एब्स्ट्रयाक्ट जीवन भएको छ। तिम्ले भनेजस्तै: म जिवनबाट रोज पन्छिरहेछु, रोज यसलाई पन्छाइरहेछु । रोज मेरो प्रातःकाल ‘मोबाइल को चर्को अलार्म ’ बाट प्रारम्भ हुन्छ, रोज मेरो मध्याह्न पैसा आउने बाटो खोज्नमा खर्च हुन्छ, रोज मेरो सन्ध्या ‘ सिक र गमट्री’ मा समाप्त हुन्छ । रोज मेरो परिचित कतै मर्दछन्, तिनको मृत्यु भुल्नुमा अलिकति समय खर्च हुन्छ । रोज अलि इतिहास सम्झिन्छु, रोज अलि भविष्यको रेखाङ्कन गर्दछु, रोज अलि वर्तमानको मूल्याङ्कन गर्दछु ।

हाँस्न सिक्दै छु। हाँस्न जान्नु पनि ठुलै कला रैछ। 😊

Photo courtesy of CFHA Blog.

December 4

देश, आमा र म

आमा, परदेशमा छु तर हेरक दिन देश सम्झन्छु, घर सम्झन्छु तपाँइलाइ सम्झन्छु। म मेरो भविष्य सम्झन्छु।यता आउदा लागेको ऋण सम्झन्छु। त्यहि ऋणको व्याज तिर्न तपाँइहरुले गरिरहेको दुःख सम्झन्छु। र सम्झन्छु म घर फर्किने दिन जुन दिन सम्झिदा मात्रै पनि मन त्यसै खुशी हुन्छ तर फेरी सम्झन्छु चार हप्ताको बिदा सकेर फेरी विदेश फर्किने दिन।

तपाँइलाइ लाग्नसक्छ छोरा ले विदेशमा दुःख पाएछ। छोरालाइ सुख छ। तर कुरा तपाँइको छोरा को मात्रै होइन आमा ।मलेसिया र खाडी मुलुक मा रगत र पसिना बगाउने, अमेरिकामा ग्रिन कार्ड बनाउने झिनो आशा बोकेर बसेका, युरोपमा शरणार्थी भएर बसेका र अष्ट्रेलियामा पि-आर का लागि पोइन्ट बढ्यो भनेर निराश नेपाल आमाका कयैन सन्तान को हो।

हिजो राती सपनाम ति माओवादीहरु लाइ देखे जो हाम्रो घरमा बास बसेका थिय, जो सबैजसो शहिद भै सके। कति सहासी र निडर थिय है आमा तिनहरु। कति सुनौला थिए है तिनका सपना। म सोच्छु बाँचेको भए तिनीहरु मध्य को को प्रचण्ड सँग सरकार मा हुन्थे होलान र आहिले चुनाव प्रचार गर्दै हुन्थे होलान। को को बिप्लव सँग मिलेर अझै बम पड्काउदै हिड्थे होलान्। कि सरकार ले दिएको पैसा म्यानपावर कम्पनिलाइ बुझाएर खाडी मा भेडा चराँउदै हुन्थे होलान्। मेरो सपनामा भने तिनिहरु सबै मौन र निराश थिए आमा।

मलाइ थाहा छ मैले भन्दा धेरै समाज तपाँइले बुझ्नु भएको छ। राजनैतिक चेत म भन्दा हजार गुणा बढि तपाँइमा छ। म अझै सम्झन्छु कसरी तपाँइले औँठा छाप लगाउने आमाहरुलाइ  हात समाएर वर्णमाला सिकाउनु भयो र तिनै हात हरुले कसरी तपाँइ विरुद्ध हस्ताक्षर गरे। २०५२ साल को स्थानीय चुनाव हुन पर्छ त्यति बेला मान्छे मर्दा म सानै थिय तर तपाँइ को त्यो हत्या र हिसां विरुद्धको आक्रोश म अझै सम्झन्छु आमा।

आमा चुनावको मिति आइसकेछ। मलाइ थाहा छ तपाँइ पक्कै भोट हाल्न जानुहुनेछ।तपाँइको ज्ञान र विवेक माथि शंका गरेको होइन। सँविधान सभाको चुनावमा जस्तै तपाँइ सँग बहस गर्न म घरमा हुने छैन। तर आमा यो पटक भोट हाल्दा तँपाइले २०४६ सालको आन्दोलन मा तपाँइको पार्टी को नाम गोमा थियो भनेर विर्सिदिनुस र सम्झिनुस तपाँइका छोरा छोरी र नाति नातिना को नाम र तिनिहरुको भविष्य। तपाँइलाइ यो वा त्यो चुनाव चिन्हमा भोट हाल्नुस त म भन्दिन तर निर्धक्क भएर भोट हाल्नुहोस। मलाइ थाहा छ तपाँइ सधै परिवर्तन को पक्षमा उभिनुहुने छ।

September 4

डियर नगरकोटी!

डियर नगरकोटी! तिम्रो नयाँ बुक निस्केछ भन्ने थाहा पाएँ, खुसी लाग्यो! साथि आउदै थियो नेपालबाट “के ल्याइदिऊ?” भनेर सोध्यो! सधै खुकुरी रम भन्ने मैले यो पटक भनेँ “दोचा” ल्याइदे नगरकोटीको। तर माइ डियर राइटर तिमिले दोचा रिलिज गर्ने दिन अगावै उ उड्यो। र अहिलेको लागि मेरो दोचा पढ्ने रहर पुरा भएन तर बिलीभ मि माइ डियर फकीर राइटर म तिम्रो दोचा छिट्टै पढ्नेछु।

मैले तिमी भनेर सम्बोधन गरेको मे बि तिमीलाइ मन नपर्न सक्छ तर डियर राइटर म मेरा प्रिय मान्छेहरुलाइ तिमी भनेरै सम्बोधन गर्छु। तर जाहाँ सम्म मैले तिमीलाइ बुझेको छु यु डन्ट केयर दिस सम्बोधन बुलसिट।

म आजभोलि एकदम अन्योल मा छु, अन्योल इज अल अराउन्ड मि डियर नगरकोटी। तिम्रो फिगँर्स कविता मा तिम्ले छाडेका औलाहरु जस्तै मैले मेरो मन त्यतै कतै मेरो देश तिरै छोडेर म विदेश आएको छु। लेक मा माउन्टेन्स मा, मैले हिडेका बाटाहरुमा, उकाली र ओरालिहरुमा एन्ड सो अन…..!

बुक हिल ले दोचा लोकार्पण को निम्तोका लागि बनाएको कार्ड मा तिम्रा शब्द हरु देखें….पढें

 

“म सधैं यस्तो काँहा थिएँ र! म त तीर्थयात्रामा हिडेको एक फकीर थिएँ ! आवारा थिएँ ! माइग्रेटिङ चराझै एक बन्जारा थिएँ ! मलाइ कतै पुग्नु थियो सायद ! तर, अल्मलिएँ, म घर र घाटहरुमा ! पाप र पुण्यहरुमा ! जन्म र मृत्युहरुमा! काँहा पुग्नु थियो, काहाँ बिलाएँ म!

 

प्रिय नगरकोटी, हुन त तिमी फिक्सन डिजाइनर भन्न रुचाउछौ आफुलाइ तर तिम्रा फिक्सनमा पनि म रियालिटी स्मेल गर्छु। र मलाइ त्यो स्मेल अझै धेरै आउनु पर्छ भन्ने लाग्छ।

यथार्थ मलाइ भन्दा तिमीलाइ धेरै थाहा छ डियर राइटर । व्रेभ गोर्खालिज आर स्वेटिङ दिएर ब्लड इन मरभूमि, पासपोर्ट र्फेर्न लाइन लागिरहेछन अमेरिका, युरोप र अष्ट्रेलियामा र लाइन लामो छ। म अल्मलीएको छु। म अन्योलमा छु। म जस्ट अनदर सिप इन दि हर्ड हुन्छु कि भन्ने डर छ मलाइ। आइ एम लस्ट एन्ड अफ्रेड माइ डियर राइटर।

 

तिमी जस्तै मलाइ पनि घाट मनपर्छ र जान्छु कहिले काँहि ग्रेभयार्ड। घाट जस्तो रोमान्चक छेन ग्रेभयार्ड तर पनि जब जब म ग्रेभयार्ड जान्छु मलाइ Dave Matthews Band को गित याद आउछ।

Gravedigger

When you dig my grave

Could you make it shallow

So that I can feel the rain

Gravedigger

र मलाइ पनि

म मरेपछी

हरियो बाँसमा बाँधेर

घाट लगियोस

जलाउने बेला

घाट मा चिलाउने को मुढामाथि नै

जलाइयोस र खरानि बनाएर नदि मा बगाइयोस

बिकज आइ लाइक फ्लोइङ इन रिभर

टाइप को गित लेख्न मन लाग्छ।

 

प्रिय लेखक दोचा को लागि शुभकामना ! किप अन राइटिङ्!

एन्ड डियर रिडर्स आइ एम रियल्लि सरि अबाउट माइ पुवर व्याकरण!

Redstar August

 

 

August 7

पैताला फ्लेवर!

एउटा समय थियो जतिबेला १ रुपैंया का दुइवटा ल्याक्टो मिठाइ पाइन्थ्यो। मिठाइ त मिठो भइहाल्ने भयो तर ल्याक्टो सँग जोडिएको अर्को रमाइलो कुरा के थियो भन्दा त्यसको खोल तन्काएर एक हात लामो बनाउन सक्यो भने अर्को ल्याक्टो फ्रि मा पाइन्छ भन्ने हल्ला थियो। ल्याक्टो को खोल तन्काएर फ्रिमा ल्याक्टो खाने प्रयास धेरै पटक गरियो तर कहिल्यै सफल भैएन।
भर्खरै पैताला पढेर सकेँ। पढिसकेपछि मलाइ लाग्यो जसरि हामि सानोमा ल्याक्टो को खोल तन्काउँदा त्यो खोल केहि तन्के पछि बिचमा प्वाल पर्थ्यो वा च्यातिन्थ्यो त्यसरी नै लेखक ले कथा लाइ जबरजस्ती तन्काए जस्तो लाग्यो। लेखक ले कथामा प्वाल नपरोस वा नच्यातिओस भनेर सक्दो कोसिस त गरेका छन तर मेरो बिचारमा त्यो सफल भने भएको छैन।

अर्को कुरा यो ल्याक्टो चलन चल्तीको ल्याक्टो भन्दा फरक हो तान्त्रिक ल्याक्टो हो भनेर बजारमा सुनियो। नयाँ भनेपछि केहि त पक्कै छ भनेर उत्सुक भैयो र खाने रहर पनि जाग्यो। तर खाएपछि भने तान्त्रिक शब्द लाइ अन्याय पो भएको हो कि जस्तो लाग्यो वा भनौ तान्त्रिक विदान भनेको यस्तै हो र? जस्तो प्रश्न उठ्यो मनमा । त्यस्तै स्वाद भएको चकलेट त पहिल्यै नगरकोटी ले खुवाएकै हुन नि जस्तो लाग्यो नगरकोटीएन फ्लेवर मा त ठिकै लागेको हो तर पौडेल फ्लेवरमा त्यो त्यति मिठो लागेन।
र अन्त्यमा पौडेल फ्लेवर ट्राइ गर्नुस भन्छु के थाहा त्यो तपाँइको फ्लेवर पो हो कि!

May 20

के यो माया हो?

घडिमा रातिको १२ बज्नै लागेको थियो।सेकन्ड सुइ सधै झै हतार हतार गर्दै थियो, खै कति बजाउन हतार छ त्यसलाइ मलाइ थाहा छैन। जति दौडे पनि घुम्ने त त्यहि घडि भित्रै न हो तर पनि सेकन्ड सुइ अल्लि बढि नै हतार गर्छ। आखिर ब्याट्रि सकिएको दिन सबै सुइ सँगै रोकिने हो। नियम त त्यहि हो। चाहे घडि होस् या जिन्दगी।

असाइनमेन्ट को डेडलाइन छ आज जुन १२ बजे पछि सकिन्छ। मेल चेक गर्छु । लेक्चरर ले रिप्लाइ गरेको रैछ २ दिन एक्सटेन्सन दिएछ। र म यो लेख्न थाले। जय होस लेक्चरर को।

आजभोली म पनि सेकन्ड सुइ जस्तो भाको छु। थाहा छ पुग्नु काँहि छैन तर पनि घुमिरहेछु….दौडिरहेछु……दौडिरहेछु। मेरो आफ्नै मनले एकछिन पख सचिन भन्छ तर पनि नसुने झै दौडिरहेछ सचिन! यो सेकेन्ड सुइ दौडले काँही पुर्याउदैन थाहा छ तर पनि दौडिनु को बिकल्प छैन अहिलेका लागि।

कसैलाइ पर्खिरहेछु म। उ मुस्कुराउदै आउछे।म हतार हतार हिड्छु। उ मेरो हात समाएर भन्छे  “कति दौडिएको? विस्तारै हिँड म सँगै हिँड”।बाटोमा उ गुन गुनाउछे मलाइ मनपर्ने गित र म सुनाउछु उसलाइ हिजो राति लेखेको पुरा हुन बाँकि मेरो आधा कविता।

सिमसिम पानि पर्छ। म कहिलयै छाता बोक्दिन । उसको झोलामा छाता कहिल्यै छुट्दैन। तर म सगै हुँदा उसलाइ पनि रुझ्न मन पर्छ। उसले छाता झोलाबाट निकाल्दिन। सिमसिमे पानि, चिसो बतास तर न्यानो यात्रा।

बाटोमा रोकिन्छे उ। मलाइ एकछिन यँही बस है भन्दै जान्छे बाटो छेउको कफि सप। फर्केर आँउदा लिएर आँउछे एउटा कफि। म सोध्छु मेरा लागि खै त? उ कफि सुरुप्प पार्दै त्यहि कप मलाइ दिन्छे म कपमा उसको माया पिउँछु।

बाँकी कथा पछि भन्छु! 😊

तपाँइ सबैको जय होस!

 

 

 

 

March 30

के छ?

बाटोमा धेरै पछी भेट हुँदा होस् ,फेसबुक मा च्याट वा फोन मा कुरा हुँदा धेरै ले सोध्ने पहिलो प्रश्न हो – “के छ?” “के गर्दै छस आजभोली?”
अनी यस्ता प्रश्नहरुको रेडीमेड उत्तर हुन्छ “ठिकै छ!”। तर यथार्थमा सबै कुरा ठीक कहिल्यै भएन जिन्दगीमा!
दिनहरु अली फरक तरिकाले बित्न थालेका छन आजभोली। श्रम र समय बेच्न थालेको छु। कसैको जागिर खाएको छु। जे गर्दै छु त्यसमा खुशी छु कि छैन मलाई पनि थाहा छैन तर दुखी छैन। सबै मेरा आफ्नै रोजाइ हुन। कती रहर का रोजाइ होलान कती बाध्यताका त्यो भिन्न कुरा हो। लाग्छ एक प्रकार को युद्ध पनि हो यो आँफै सँगको।
जिवनमा अगाडि आउने बाटाहरु को प्रस्ट नक्सा त छैन म सँग तर ति गएका दिन जती सजिला पक्कै छैनन मेरो सामान्य बुझाई हो यो आउने दिन हरु को लागि। अगाडि बढ्नु बाहेक अर्को बिकल्प पनि त दिदो रहेनछ जिन्दगी ले।
डर भन्ने कुरा मन बाट बिस्तारै हराउदै गएको अनुभुती गर्न थालेको छु। हरेक कुरा लाई प्रेम गर्न थालेको छु। खुशी आफ्नै वरिपरी देख्छु। गुनासो पटक्कै गर्न मन लाग्दैन। आखिर गुनासो ले बोकेर ल्याउने नै त्यही दु:ख हो भने किन गर्नु गुनासो?
केही सपना हरु छन। सपना सँग जोडीएका आशा हरु छन बस् अहिले को लागि म सँग जे छन यिनै छन। जे छ ठिकै छ। जे हुनेछ ठिकै हुनेछ।

February 10

मौनता…मौनता…मौनता!

abstract feelings

किन? Why?  को उत्तर , जवाफ, एन्सर जे भने पनि कहिले काँहि नहुने ,नपाइने र नभेटिने रैछ !मेरा प्रश्न गलत थिय कि? मैले गलत प्रश्न को सहि जवाफ गलत ठाउँमा  खोजेको हो कि? जस्तो पनि लाग्यो तर होइन । हो मान्छु म पनि ,सबै प्रश्नका उत्तर हुदैनन्। तर…तर…तर!

सायद मेरा प्रश्नमा समयलाइ रोक्ने सामर्थ थिएन । सायद माइ कोइसन्स डन्ट डिजर्भ योर  जवाफ।सायद मेरा प्रश्न र खोजिरहेका जवाफ समस्या का समाधान थियनन् होला ति आफै समस्या पो थिय कि। सायद मेरो सपनाहरु सपना नभएर हावा भरिएका बेलुन थिए!  सायद मेरा सोचाइ… भावना….बिचार… बिचार नभएर कुनै लोकल पत्रिका को सस्ता क्लासिफाइड विज्ञापन थिए ! सायद….सायद…..सायद!

मैले खोजेका धेरै जवाफ मैले मौनतामा भेँटे।अहिले बुझ्दै छु मौनता गुरु रहेछ । मौन रहनु आफैले आफ्नो गहिराइ नियाल्नु। मौनता को समुन्द्र मा तैरिनु। मौनता प्रिय छ आजभोलि…मौनता…मौनता…मौनता!

Expectation….Hope…..आशा…खै कतिबेला कसरी जोडिन पुगेछन थाहै भएन। थाहा नहुनु गल्ती भयो। र त सजाय भोग्दै छु। सजाय भएका छन् यादहरु। सजाय भएका छन् सम्झनाहरु….यादहरु…. सम्झनाहरु…. यादहरु!

समय दौडिरहेछ । म पनि घिस्रिरहेछु। यहि कतै बिचमा खुसी खोज्दै छु….खुसी…खुसी…खुसी!

तपाँइ सबैको जय होस्! जय…जय..जय!

December 28

हावा गफ!

ग्लोबल वार्मिगं र मान्छे मान्छे बिच को सम्बन्ध मा केहि  सम्बन्ध त पक्कै छ जस्तो लाग्न थालेको छ यार आजभोली। लौन कोहि रिसर्च गर्न इच्छुक हुनु हुनुहुन्छ भने गरिदिनुस मानव कल्याण को काम हुने थियो। मेरो खुबिले भ्याउदैन नत्र म आफै गर्ने थिय। जति जति यो ग्लोवल वार्मिगं बढ्दै छ याँहा सम्बन्धहरु झन् चिसा चिसा हुँदै छन्।

केहि समय यता मैले नजिक बाट देखेका केहि सम्बन्धहरु को तापक्रम नाप्नुपर्ने भयो र मैले नापे। ति सम्बन्ध को तापक्रम मैले सोचे भन्दा धेरै डरलाग्दो अवस्थामा पाँए। संसार सामाजिक सँजालमा सम्बन्ध बिस्तार गर्न तछाड मछाड गरिरहेछ तर वास्तविक जिवनमा सम्बन्धहरु फ्रिज हुने अवस्थामा छन् र कसैलाइ वास्ता छैन्। तपाइको दिमागमा अरु कसैको  कुनै त्यस्तै सम्बन्ध को तस्बिर सम्झनु भयो होला! तर तपाइ आफ्ना सम्बन्धहरुको डिग्रि नाप्नुस त कति रैछ तापक्रम? याँह सम्बन्ध भनेर मैले कुनै एक खाले सम्बन्ध भन्न खोजेको होइन।

कति चिसा छन् है सम्बन्धहरु? किन होला?

कसै सगँ धेरै आशा गरेर हो कि!

केहि स्वार्थ लुकेका पो छन् कि सम्बन्ध भित्र!

सम्बन्धलाइ समय नपुगेको हो कि!

अरु कुनै कारण छ कि!

नेपालीमा एउटा उखान छ नि। “छोराछोरी आफ्ना राम्रा अनि स्वास्नि चाँहि अर्काको राम्रि रे”। अनि अर्को पनि छ “बाउ आमा को मन छोराछोरि माथि छोराछोरि को मन ढुगां मुढा माथि”।

मेरो बिचारमा कुनै पनि सम्बन्ध बोझ वा भार हुनु हुदैन्। चाहे त्यो बाबुआमा संगको सम्बन्ध होस या पति पत्नि वा गर्लफ्रेन्ड ब्वाइफ्रेन्ड वा अरु कुनै। स्वतन्त्र जिवन को अंकुश सम्बन्ध हुनु हुदैन। बेला बेलामा तापक्रम नापिरहनुस चिसो हुन लागेको भए संगै कफि खाएर हुन्छ कि रम खाएर हुन्छ चिसो हुन नदिनुस। निस्वार्थ सम्बन्धहरु धेरै कम हुन्छन् त्यसैले तिनलाइ फ्रिज हुनबाट जोगाउनुस।

के के न human psychology and relation  जान्ने जसरि लेख्न खोजेको लेखे जति पढेको त केहि न काम को हावा लेखिएछ जस्तो लाग्यो र यो भन्दा बढि आदर्श को गफ नदे भन्यो मनले। बल्गमा पोस्ट पनि नगर भन्यो मनले तर यो मनले भनेका सबै कुरा मान्न पनि हुन्न अरे त्यसैले यता राखियो।

जाडो छ है बाहिर ? ल ल चिया,कफि, रम, भोड्का के के छ!  पिउनुस रमाइलो गर्नुस। Happy New  Year 2017! तपाँइ सबैको जय होस।

January 12

कफी गफ!

शनिवार को साँझ, सधै झै एक्लै छु। फिलिग अलोन!

बिहान देखि चार कप कफी पिइसके, एन्ड इट्स फिप्थ नाउ! यहि कफी सँग डराएर होला निन्द्रा को न पनि आउन सकेको छैन। आइ डन्ट नो कफी को गुण हो कि अवगुण जति धेरै पियो त्यति दिमाग घुम्न थाल्छ। राउन्ड एन्ड राउन्ड !

लाग्यो एउटा फिल्म हेर्छु ११-१२ बजी हाल्छ अनि सुत्नु पर्ला। तर दिमाग घुम्यो सोचे यि आँखालाइ पनि कति दुःख दिनु यार! आज यिनलाइ पनि रेस्ट!

गर्ने के त? लेख्ने!

के लेख्ने? थाहा छैन।

मान्छे हरु राता रात किताब लेख्छन्, आफुलाइ भने एक पेज लेख्न पनि इट्स लाइक माहाभारत!

कतै पढेको हो कि सुनेको मैले बिर्से तर याद आयो त्यो लाइन ” माइ लाइफ इज लाइक एन ओपन बुक”

हो त! हरेक जिन्दगीका आ-आफ्ना कथा हरु छन्। तिनै कथाको को किताब त हो नि जिवन। तर ओपन बुक? फ्याट्ट “एस इट इज ओपन” भन्न जो कोहिलाइ गार्है पर्ला!

हरेक दिनलाइ किताबको एक पेज मान्ने हो भने किताब मोटै हुने रैछ। हैट जिन्दगी त धेरै पो बाँचिएछ त!

मन मनै आफ्नो किताब पल्टाउनुहोस एन्ड सपोज एभ्रि इएर इज ए च्यापटर अफ योर बुक। पहिलाका ५ – ६ च्याप्टर हरु सायद शब्दले भन्दा चित्र ले भरीएका छन्। एन्ड आइ नो दे आर भेरी फ्यु एन्ड ब्युटीफुल!

त्यसपछिका च्याप्टर नबुझिने ह्यान्ड राइटिङले लेखिएका हुन्छन् अनि ति शब्द पढ्दा दिमाग मा छोटा मिठा भिडियो प्ले हुन्छ। एन्ड नाउ यु डन्ट वान्ट टु स्टप दोज भिडियोज।

तर एकैछिन पज गरौ एन्ड लेट्स गो फर अदर च्याप्टर। ति साथिहरु, सम्बन्धहरु त्यो समय, ति गल्तिहरु, त्यो दुःख र सुख, त्यो हाँसो अनि त्यो रोदन एभ्रिथिग इज दिएर!

जसरी कुनै उपन्यासका मुल पात्रहरु मात्रै अन्तिम सम्म रहिरहन्छन् र अरु सहायक पात्रहरु बिस्तारै हराउदै जान्छन् जस्ट लाइक ड्याट तपाइको किताबमा पनि कति पात्रहरु यस्ता छन् जो कहिल्यै बिर्सिन सकिदैन। कति बिर्सिन खोज्दा पनि याद आउछन्। अनि कति धेरै त आउछन् जान्छन यादै हुदैन्।

तपाइलाइ थाहा छ? दिस इज योर बुक एन्ड यु आर दि अथर! तर नबिर्सिनुहोला इट इज नट रिटन विथ पेन्सिल। तपाइले झुक्किएर लेखेको भए पनि मेट्न सक्नुहुन्न। दिएर इज नो इरेजर!

जाँदा जाँदै अन्त्यमा!

यु ह्याभ दि राइट एन्ड यु ह्याभ च्वाइस कसलाइ कति पढ्न दिने वा नदिने। वि केयरफुल! अनि कसलाइ थाहा छ र!

मे वि टुडे इज दि लास्ट पेज अफ योर् बुक !

January 5

नयाँ बर्ष 2016 को शुभकामना !

तलब आउने दिन गन्दा गन्दै महिना बित्यो अनि महिना गन्दा गन्दै साल तर खल्ति सधै रित्तो ! यसरी नै बित्यो 2015 साल। जा-गिर भनेको जानु र गिर्नु नै हो रहेछ भन्ने पाठ सिकायो यो सालले। केहि राम्रा अनि नराम्रा जिन्दगी भर बिर्सिन नसाकिने याद पनि दिएर गयो। समग्रमा जिन्दगिको एऊटा मध्यम स्तरको मोड बनेर गयो यो साल।

जब घडी हेर्नु पर्दैन
दिनहरु गन्नु पर्दैन
महिन र साल सम्झनु पर्दैन
उसलाई कुर्नु पर्दैन
उ आफ्नै बाटो
म आफ्नै बाटो
तर
जब म घडी हेर्छु
दिनहरु गन्छु
दिनहु भित्तेपात्रो पल्टाउछु
उ मेरो बाटो छेकेर
नियमका पर्खाल ठढ्याउछ
तिल लाई पहाड बनाइदिन्छ
मलाई लाचार तुल्याइदिन्छ
अब 2015 त गैसक्यो आउने 2016 के गर्छस भैरे भनेर आफैलाइ सोधेको त हो तर आफैलाइ दिने उत्तर भएन म सँग। जिन्दगिले एऊटा ट्रयाक मा स्पिड लिने बेला हो थाहा छ तर थाहा भएर मात्रै पनि नहुने रहेछ। मध्यम वर्गिय परिवार मा हुर्कैका सबैलाइ पर्ने समस्या हो यो। तपाँइ बुझ्नुहुन्छ हुन्छ भने ठिकै छ बुझ्नुहुन्न भने अब बुझ्न नखोज्नुहोला किनकि यसको फाइदा केहि छैन अनि बेफाइदा टाउको नमज्जाले दुख्छ। तपाँइको टाउको नदुखोस भन्ने मेरो चाहना।

धेरै धेरै बर्षहरु सम्म। हरेक पटक नया बर्ष सुरु हुदा ,म सोच्थे यो बर्ष त पक्कै पनि मेरो संसार बदलिने छ ! मेरा निम्ति सब थोक राम्रै राम्रो हुनेछ !कति बेबकुफ थिए म !आफु अलिकति पनि परिवर्तन नभैकनसारा संसार मेरा निम्ति बदलिएको सपना देखथे म ! एक दिन गुरुले भने ‘ तिम्रो द्रष्टी नबदलिकन सृष्टी बदलिदैन परिवर्तनको सुरुवात आफुबाट गर ‘ आज भोली कुनै पनि प्रकारको नया बर्ष आउदा मनमा एक पुरानो गीत याद आउछ
‘मङल होस यस देशको !
मङल होस अनि हाम्रो
मङल होस अनि धरति भरिका !
जिउदा मान्छेहरुको !!
यो ब्लग सुर गर्दा मैले बिजय कुमार पाण्डे को फेसबुक बाट यो पोष्ट साभार गरेको चार बर्ष भैसकेछ आज तिन वर्ष पछि फेरी याँहा जोडे।
लेख्न बस्नु अगाडी के के न लेख्छु भनेर बस्यो लेख्न थाल्दा दिमाग खालि भैदिन्छ। बल्ल बल्ल २ – ४ लाइन लेखेर पढ्यो सबै झुर लाग्छ। मलाइ थाहा छ मैले झुर नै लेख्छु। मैले धेरै पटक लेखेर दुइ पटक नपढी shift + Del थिचेको छु। यो माथि लेखेका छेउ न टुप्पा का कुरा यो भन्दा धेरै नलेखुँ होला। झुरै भएपनि पढीदिएको मा धन्यवाद। र फेरि पनि दोहोर्याउन चाहान्छु। द्रष्टी नबदलिकन सृष्टी बदलिदैन परिवर्तनको सुरुवात आफुबाट गर।
नयाँ बर्ष 2016 को शुभकामना सबैलाइ ! सबै ! सबैलाइ !!