July 1

के यो माया हो?

उसको बारेमा नसोचेको समय हुदैनथ्यो। मेरो अवस्था कस्तो थियो भन्दा मन उसै सगँ पठाँएको थिय र दिमागमा उसैलाइ बास दिएको थिय। कहिले लागथ्यो फोन गर्छु, नाम सोध्छु, ठेगाना सोध्छु, किताब कस्तो लाग्यो सोध्छु। गफ गर्छु। अनि फेरि लागथ्यो ह्या… मुला भर्खर चार दिन अगाडि त भेटेको यति छिटै फोन गर्दा के सोच्ली उसले? कस्तो हावा केटा रैछ भन्ने सोचि भने! इम्प्रेसन को कुरा छ भैरे हतार नगर भन्ने लागथ्यो। यहि दोधार हुदाँ हुदै एक हप्ता बित्यो।

शनिबार को दिन थियो। उ सँग अलि अलि रिस उठिराथ्यो। यत्रो दिन भैसक्यो एक कल त गर्नु नि यार। मेरो त नाम पनि भनेको थिय, फेसबुकमा फ्रेन्ड रिक्वेस्ट पठाउनु।फेरि याद आयो,फेसबुकमा अर्कै नाम पो छ त यार। नाम चेन्ज गरेर सचिन नै राखुम कि जस्तो पनि लाग्यो तर सोचें एक कल फोन नगर्नेको लागि के नाम चेन्ज गर्नु।

फोन बज्यो। उसलाइ भेटेको दिन पछि हरेक पटक फोन बज्दा उसैको कल पो आयो कि झै लागथ्यो। यो एक हप्तामा धेरे जनाले मेरो चाइनिज फोनको रिगंटोन बजाए तर उसको कल आएन। यो पटक एकजना दाइ ले कल गर्नु भएको रैछ। निम्तो दिन! दाइ भाउजु को म्यारिज एनिभर्सरीको पार्टीमा निम्तो! भिड मन नपर्ने म फेरि यो सिड्नीमा नेपालीको पार्टि भनेपछि रमाइलो कम कम्पीटिसन बढि हुन्छ। एक मनले त नजाउँ कि जस्तो पनि लाग्यो तर फेरी सोचेँ यसै त यो ठाँउमा आफ्ना मान्छे कम छन् यसरी निम्तो कमै पाइन्छ, फेरी दाइ आफैले सम्झेर बोलाएपछि जानुपर्छ भन्ने लाग्यो। त्यसैले जाने निर्णय गरियो।

चहलपहल राम्रै थियो पार्टीमा। मैले चिनेका अनुहार कमै थिय। गएर दाइ भाउजुलाइ बधाई दिदै हाजिरी गराइयो र प्रमाण स्वरुप फोटोग्राफर लाइ भनेर एउटा फोटो पनि खिचियो त्यसपछि गएर थुपुक्क बसियो कुनाको एउटा टेबलमा।

मोबाइल बज्यो। अच्चमै भयो! मोबाइल बज्नु अच्चम होइन। स्क्रिन मा Mystica Calling… थियो! त्यसैले अचम्म भो! रिसिभ गरिहाल्न मन थियो तर यो पापी मन ले रिसिभ गर्न हतार नगर  भैरे भन्यो! थर्ड रिगं पछि त कन्ट्रोल गर्नै सकिन। रिसिभ गरे!

हेल्लो! सन्चै हुनु हुन्छ? उसले सोधी।

ठिकै छ! अनि तपाँइ? मैले भने।

बाँचेकै छु! उसले भनि।

उसको जवाफ सुन्दा लाग्थ्यो उसगँ मर्ने हजार कारण छन् तर पनि उ बाँचेकी छे।

किन यति निराश? मैले सोधे।

खै थाहा छैन। अनि तपाँइ पनि निराश देखिनुहुन्छ त! उसले सोधी।

छैन। म किन निराश हुनु! मैले भने।

यति रमाइलो पार्टिमा एक्लै कुनामा चुपचाप बस्ने मान्छेलाइ निराश नभनेर के भन्नु त? उसले भनी।

म एकछिन ट्वाँ परे! वरीपरी हेरें। पल्लो छेउको टेबलबाट उसले हात हल्लाइ। मैले देखेर हाँसे झै गरें उ पनि हाँसी।

उसले फोन मै भनि के पिउनुहुन्छ?

तपाँइ जे पिलाउनु हुन्छ त्यै पिउँला!

याँहानिर मैले उसको सुन्दरताको तारिफ गर्दै केही लाइन हरु लेख्नु पर्ने हो तर मलाइ विश्वास गर्नुस र माफ पनि गर्नुस म त्यो दुइ-तिन लाइनमा कुनै तरिकाले गर्न सक्दिन। यत्ति बुझ्नुस कि सि वाज लुकिगं ब्युटिफुल।

उसले दुइ ग्लास रेड वाइन लिएर आइ र म बसेकै टेबलमा बसी। एउटा ग्लास मलाइ दिइ मैले ग्लास ठोक्याउदै भनें “चियर्स”

क्रमश….!

Category: story | LEAVE A COMMENT
June 18

के यो माया हो?

तिन मिनेटको समय थियो म सँग। मनमा हजार कुरा थिए। मैले शब्द र मौनता बिच फेरी पनि मौनता रोजे। उ पनि मौन थिइ। मेरो मन ले अझैपनि उसलाइ रोक, जान नदे सचिन भन्दै थियो तर म मा त्यो हिम्मत थिएन।म उसलाइ बन्द पिंजडामा होइन खुल्ला आकाशमा उडेको हेर्न चाहान्थे। ट्रेनमा भेटिएका हामि  ट्रेन स्टेसनमा छुटिदै थियौ।

………………………………….

म कलेज जादै थिए। ट्रेन मा यात्रा गर्दा पढ्नुको मज्जा ने बेग्लै हुन्छ। ब्यागमा नगरकोटी को “मिस्टिका” थियो। झिकेर पढ्दै थिय। कसैले बोलायो।

हेल्लो! तपाइँको बुकमार्क खसेछ। लिनुस।

सिड्नीको ट्रेन वा बसमा नेपालिमा बोलेको सुनिनु कुने अनौठो कुरा होइन। तर यति मिठो आवाज सायद पहिलो पटक सुनेको हुनुपर्छ मैले।

मिस्टर नगरकोटी को दुनियाँ बाट बाहिर निस्केर। म उसलाइ हेर्छु। बुकमार्क लिन्छु र धन्यवाद भन्छु!

उ सोध्छे “No Worries” लाइ नेपालीमा के भन्छ?

खै थाहा भएन!…… किन र?

म पनि नेपालि मै भनु कि भनेर नि! उ हाँस्दै भन्छे र फेरी सोध्छे, कस्तो छ किताब?

अल्लि different type को छ। तर राम्रो छ!

राइटर को हो?

नगरकोटी! कुमार नगरकोटी।(जेम्स बोन्ड स्टायल मा)

यस्तो नाम भको राइटर पनि छ? उ आश्चर्य मान्दै सोध्छे।

ऊसलाइ किताब दिदै भन्छु “पढेर हेर्नुस! I am sure you will love his writing!”

म घर लागेर पढ्छु नि हुन्छ?

हुन्छ तर पढिसकेपछि फिर्ता गर्नुपर्छ नि! हुन्छ?

ok! तपाँइको नम्बर दिनुस त! उ ब्याग बाट मोबाइल झिकेर मेरो नम्बर टिप्छे, उ मेरो नाम सोध्छे?

“सचिन” म मेरो नाम भन्छु।

उ झर्ने स्टेसन आइपुगेछ। हतार हतार उ झर्छे।

ट्रेन फेरि कुद्न थाल्छ!

मेरो मोबाइल मा नयाँ नम्बर बाट फोन आउछ! रिसिभ गर्छु।

यो मेरो नम्बर हो। अघि हतार भयो। सेभ गर्नुस है भनेर उसले फोन राख्छे!

म नम्बर सेभ गर्छु। उसको नाम मिस्टिका राख्छु।

मलाइ उसको नाम थाहा छैन। ठेगाना थाहा छैन। साँच्चिकै केहि पनि थाहा छेन!

उसलाइ थाहा छ कि छैन कुन्नि दश मिनेटमा उसले म सँग भएको किताब लिएर गइ र किताब को बिचमा कतै राखेको बुकमार्क जस्तै मेरो मन पनि लिएर गै!

क्रमश……. 🙂

May 20

के यो माया हो?

घडिमा रातिको १२ बज्नै लागेको थियो।सेकन्ड सुइ सधै झै हतार हतार गर्दै थियो, खै कति बजाउन हतार छ त्यसलाइ मलाइ थाहा छैन। जति दौडे पनि घुम्ने त त्यहि घडि भित्रै न हो तर पनि सेकन्ड सुइ अल्लि बढि नै हतार गर्छ। आखिर ब्याट्रि सकिएको दिन सबै सुइ सँगै रोकिने हो। नियम त त्यहि हो। चाहे घडि होस् या जिन्दगी।

असाइनमेन्ट को डेडलाइन छ आज जुन १२ बजे पछि सकिन्छ। मेल चेक गर्छु । लेक्चरर ले रिप्लाइ गरेको रैछ २ दिन एक्सटेन्सन दिएछ। र म यो लेख्न थाले। जय होस लेक्चरर को।

आजभोली म पनि सेकन्ड सुइ जस्तो भाको छु। थाहा छ पुग्नु काँहि छैन तर पनि घुमिरहेछु….दौडिरहेछु……दौडिरहेछु। मेरो आफ्नै मनले एकछिन पख सचिन भन्छ तर पनि नसुने झै दौडिरहेछ सचिन! यो सेकेन्ड सुइ दौडले काँही पुर्याउदैन थाहा छ तर पनि दौडिनु को बिकल्प छैन अहिलेका लागि।

कसैलाइ पर्खिरहेछु म। उ मुस्कुराउदै आउछे।म हतार हतार हिड्छु। उ मेरो हात समाएर भन्छे  “कति दौडिएको? विस्तारै हिँड म सँगै हिँड”।बाटोमा उ गुन गुनाउछे मलाइ मनपर्ने गित र म सुनाउछु उसलाइ हिजो राति लेखेको पुरा हुन बाँकि मेरो आधा कविता।

सिमसिम पानि पर्छ। म कहिलयै छाता बोक्दिन । उसको झोलामा छाता कहिल्यै छुट्दैन। तर म सगै हुँदा उसलाइ पनि रुझ्न मन पर्छ। उसले छाता झोलाबाट निकाल्दिन। सिमसिमे पानि, चिसो बतास तर न्यानो यात्रा।

बाटोमा रोकिन्छे उ। मलाइ एकछिन यँही बस है भन्दै जान्छे बाटो छेउको कफि सप। फर्केर आँउदा लिएर आँउछे एउटा कफि। म सोध्छु मेरा लागि खै त? उ कफि सुरुप्प पार्दै त्यहि कप मलाइ दिन्छे म कपमा उसको माया पिउँछु।

बाँकी कथा पछि भन्छु! 😊

तपाँइ सबैको जय होस!

 

 

 

 

April 13

नयाँ वर्ष २०७४ को शुभकामना! हावा गफ- II

खै कता बाट सुरु गरौ?

सुरुवात अन्त्य बाट गर्न मन लाग्यो २०७३ सालको अन्त्य। यो साल सगैँ तपाँइका / तिम्रा / तेरा सबैका दुखका कारणहरुको पनि अन्त्य हुन भन्ने कामना र सुरुवात सुनौलो होस २०७४ सालको शुभकामना!

समय यथार्थ हो। घडि, क्यालेन्डर, तिथि, मिति यि सब भ्रम हुन्।

के के गरियो अहिले सम्म र गर्न बाँकी के के छ? यो हिसाब किताब गर्न छाडेको धेरै भयो। हिसाब किताब बिनै चलेको छ जिन्दगी आजभोलि…..! भरे कोहि आएछ र हिसाब खोजेछ भने देखाइ दिउँला यि हत्केलाहरु र भनौला यिनै हत्केलाका रेखाहरुमा छ मेरो जिवनको जोड घटाउ। तिमि सक्छौ भने पढ यो हत्केलाका लिपि।

आजभोली यि आँखामा धेरै नयाँ अनुहारहरु ठोकिन्छन। मलाइ तिनिहरुको कथा सुन्न मन लाग्छ र म सोध्छु पनि। समय छैन याँहा पुरै कथा भन्न र सुन्नका लागि त्यसैले होला धेरैले खिस्स हाँसेर एउटा मुस्कानमै 🙂  सकाउछन पुरै जिवन कथा र म बुझे जस्तो गर्छु यस्तो गर्दा मलाइ लाग्छ आजभोली म मुस्कानको भाषा,प्रेमको भाषा बुझ्ने भएछु।

जिवनको यो मोडमा कसैले घृणा सिकाएर गयो र थाहा भयो मलाइ बुझ्नु पर्ने घृणा रहेछ। घृणा बुझेपछि प्रेम छर्लगं हुने रहेछ।

प्रेम यथार्थ हो। नाता, सम्बन्ध, साइनो सब भ्रम हुन्।

जाँदा जाँदै एउटा कुरा भन्छु है?

तिमि र त्यो तिम्रो क्याट आइग्लास को कम्बिनेसनले कसैलाइ मार्न सक्छ बि केयरफुल!

तपाँइको/ तिम्रो/ तेरो सबैको आउने समय सुखद रहोस। २०७४ सालको शुभकामना!

 सबैको जय होस!

March 30

के छ?

बाटोमा धेरै पछी भेट हुँदा होस् ,फेसबुक मा च्याट वा फोन मा कुरा हुँदा धेरै ले सोध्ने पहिलो प्रश्न हो – “के छ?” “के गर्दै छस आजभोली?”
अनी यस्ता प्रश्नहरुको रेडीमेड उत्तर हुन्छ “ठिकै छ!”। तर यथार्थमा सबै कुरा ठीक कहिल्यै भएन जिन्दगीमा!
दिनहरु अली फरक तरिकाले बित्न थालेका छन आजभोली। श्रम र समय बेच्न थालेको छु। कसैको जागिर खाएको छु। जे गर्दै छु त्यसमा खुशी छु कि छैन मलाई पनि थाहा छैन तर दुखी छैन। सबै मेरा आफ्नै रोजाइ हुन। कती रहर का रोजाइ होलान कती बाध्यताका त्यो भिन्न कुरा हो। लाग्छ एक प्रकार को युद्ध पनि हो यो आँफै सँगको।
जिवनमा अगाडि आउने बाटाहरु को प्रस्ट नक्सा त छैन म सँग तर ति गएका दिन जती सजिला पक्कै छैनन मेरो सामान्य बुझाई हो यो आउने दिन हरु को लागि। अगाडि बढ्नु बाहेक अर्को बिकल्प पनि त दिदो रहेनछ जिन्दगी ले।
डर भन्ने कुरा मन बाट बिस्तारै हराउदै गएको अनुभुती गर्न थालेको छु। हरेक कुरा लाई प्रेम गर्न थालेको छु। खुशी आफ्नै वरिपरी देख्छु। गुनासो पटक्कै गर्न मन लाग्दैन। आखिर गुनासो ले बोकेर ल्याउने नै त्यही दु:ख हो भने किन गर्नु गुनासो?
केही सपना हरु छन। सपना सँग जोडीएका आशा हरु छन बस् अहिले को लागि म सँग जे छन यिनै छन। जे छ ठिकै छ। जे हुनेछ ठिकै हुनेछ।

February 10

मौनता…मौनता…मौनता!

abstract feelings

किन? Why?  को उत्तर , जवाफ, एन्सर जे भने पनि कहिले काँहि नहुने ,नपाइने र नभेटिने रैछ !मेरा प्रश्न गलत थिय कि? मैले गलत प्रश्न को सहि जवाफ गलत ठाउँमा  खोजेको हो कि? जस्तो पनि लाग्यो तर होइन । हो मान्छु म पनि ,सबै प्रश्नका उत्तर हुदैनन्। तर…तर…तर!

सायद मेरा प्रश्नमा समयलाइ रोक्ने सामर्थ थिएन । सायद माइ कोइसन्स डन्ट डिजर्भ योर  जवाफ।सायद मेरा प्रश्न र खोजिरहेका जवाफ समस्या का समाधान थियनन् होला ति आफै समस्या पो थिय कि। सायद मेरो सपनाहरु सपना नभएर हावा भरिएका बेलुन थिए!  सायद मेरा सोचाइ… भावना….बिचार… बिचार नभएर कुनै लोकल पत्रिका को सस्ता क्लासिफाइड विज्ञापन थिए ! सायद….सायद…..सायद!

मैले खोजेका धेरै जवाफ मैले मौनतामा भेँटे।अहिले बुझ्दै छु मौनता गुरु रहेछ । मौन रहनु आफैले आफ्नो गहिराइ नियाल्नु। मौनता को समुन्द्र मा तैरिनु। मौनता प्रिय छ आजभोलि…मौनता…मौनता…मौनता!

Expectation….Hope…..आशा…खै कतिबेला कसरी जोडिन पुगेछन थाहै भएन। थाहा नहुनु गल्ती भयो। र त सजाय भोग्दै छु। सजाय भएका छन् यादहरु। सजाय भएका छन् सम्झनाहरु….यादहरु…. सम्झनाहरु…. यादहरु!

समय दौडिरहेछ । म पनि घिस्रिरहेछु। यहि कतै बिचमा खुसी खोज्दै छु….खुसी…खुसी…खुसी!

तपाँइ सबैको जय होस्! जय…जय..जय!

December 28

हावा गफ!

ग्लोबल वार्मिगं र मान्छे मान्छे बिच को सम्बन्ध मा केहि  सम्बन्ध त पक्कै छ जस्तो लाग्न थालेको छ यार आजभोली। लौन कोहि रिसर्च गर्न इच्छुक हुनु हुनुहुन्छ भने गरिदिनुस मानव कल्याण को काम हुने थियो। मेरो खुबिले भ्याउदैन नत्र म आफै गर्ने थिय। जति जति यो ग्लोवल वार्मिगं बढ्दै छ याँहा सम्बन्धहरु झन् चिसा चिसा हुँदै छन्।

केहि समय यता मैले नजिक बाट देखेका केहि सम्बन्धहरु को तापक्रम नाप्नुपर्ने भयो र मैले नापे। ति सम्बन्ध को तापक्रम मैले सोचे भन्दा धेरै डरलाग्दो अवस्थामा पाँए। संसार सामाजिक सँजालमा सम्बन्ध बिस्तार गर्न तछाड मछाड गरिरहेछ तर वास्तविक जिवनमा सम्बन्धहरु फ्रिज हुने अवस्थामा छन् र कसैलाइ वास्ता छैन्। तपाइको दिमागमा अरु कसैको  कुनै त्यस्तै सम्बन्ध को तस्बिर सम्झनु भयो होला! तर तपाइ आफ्ना सम्बन्धहरुको डिग्रि नाप्नुस त कति रैछ तापक्रम? याँह सम्बन्ध भनेर मैले कुनै एक खाले सम्बन्ध भन्न खोजेको होइन।

कति चिसा छन् है सम्बन्धहरु? किन होला?

कसै सगँ धेरै आशा गरेर हो कि!

केहि स्वार्थ लुकेका पो छन् कि सम्बन्ध भित्र!

सम्बन्धलाइ समय नपुगेको हो कि!

अरु कुनै कारण छ कि!

नेपालीमा एउटा उखान छ नि। “छोराछोरी आफ्ना राम्रा अनि स्वास्नि चाँहि अर्काको राम्रि रे”। अनि अर्को पनि छ “बाउ आमा को मन छोराछोरि माथि छोराछोरि को मन ढुगां मुढा माथि”।

मेरो बिचारमा कुनै पनि सम्बन्ध बोझ वा भार हुनु हुदैन्। चाहे त्यो बाबुआमा संगको सम्बन्ध होस या पति पत्नि वा गर्लफ्रेन्ड ब्वाइफ्रेन्ड वा अरु कुनै। स्वतन्त्र जिवन को अंकुश सम्बन्ध हुनु हुदैन। बेला बेलामा तापक्रम नापिरहनुस चिसो हुन लागेको भए संगै कफि खाएर हुन्छ कि रम खाएर हुन्छ चिसो हुन नदिनुस। निस्वार्थ सम्बन्धहरु धेरै कम हुन्छन् त्यसैले तिनलाइ फ्रिज हुनबाट जोगाउनुस।

के के न human psychology and relation  जान्ने जसरि लेख्न खोजेको लेखे जति पढेको त केहि न काम को हावा लेखिएछ जस्तो लाग्यो र यो भन्दा बढि आदर्श को गफ नदे भन्यो मनले। बल्गमा पोस्ट पनि नगर भन्यो मनले तर यो मनले भनेका सबै कुरा मान्न पनि हुन्न अरे त्यसैले यता राखियो।

जाडो छ है बाहिर ? ल ल चिया,कफि, रम, भोड्का के के छ!  पिउनुस रमाइलो गर्नुस। Happy New  Year 2017! तपाँइ सबैको जय होस।

November 26

धन्यवाद! फ्रम बटम अफ माइ हार्ट!!

के लेख्नु? कति लेख्नु? कसरी लेख्नु? कसका लागि लेख्नु? सचिन ले लेख्यो लेखेन, के लेख्यो। हु केयर्स ?

जब लेख्न बस्छु यस्तै कुरा थुप्रिन्छन् यो  घनटाउके खप्परमा तर मन ले भन्छ सोच्ने हरुलाइ सोच्न दे यार….तँ लेख न।

र मैले लेख्न थाले….

धन्यवाद!!

सबैलाइ। सबैको नाम लेख्न लागे भने लिस्ट लामो हुने भयो त्यसैले लेखिन। तपाँइलाइ विषेश धन्यवाद। किन….? किन भन्दा तपाँइ मलाइ विश्वास गर्नुहुन्छ । यो मुला ले के लेखेछ भनेर हेर्नु भयो। नत्र टाइम इज मनि को मन्त्र जप्ने यो जमानामा यस्ता नन्सेन्स बल्ग पढ्ने फुर्सद कसलाइ छ यार। कुरा नघुमाइ भन्नु पर्दा ज्यान अहिले अष्ट्रेलिया मा छ, सिड्नीमा। बिमिरापानि देखि याँहा सम्म को यो यात्रा मा सहयोग गर्ने सबैलाइ धन्यवाद! फ्रम बटम अफ माइ हार्ट!

म मान्छे स्वार्थी रहेछु। म भित्र एउटा लेभल को स्वार्थीपन छ। यो कुरा म अहिले बुझ्दै छु। तिनै स्वार्थ ले गर्दानै म अहिले याहाँ छु। भोलि जाँहा हुनेछु त्यसको पनि कारण यहि स्वार्थनै हो।मेरो स्वार्थका लागि अरु कसैको हानि/कुभलो नहोस भन्ने मेरो चाहना हो तर पनि नजानेरै मेरो कारणले कसैलाइ हानि गरेको भए माफ गर्नुहोला।फ्रम बटम अफ माइ हार्ट!

बाँकी गफ अर्को लेखमा गरौला। तपाँइ सबैको जय होस!!

 

 

 

 

 

 

 

Category: General | LEAVE A COMMENT
October 3

बिम्ब! (उस्ले नपढ्ने कविता)

घामले सवेरै झ्यालवाट चिहाएर

सोधेको थियो एउटा सुनौलो प्रश्न

म कि उ?

मैले तिमिलाइ देखाँए।

हो त्यहि दिन देखि हो

घामले मेरो छाँया कालो बनाएको।

 

फूलले मुस्कुराउदै सोधेको थियो एउटा सुगन्धीत प्रश्न

म कि उ?

मैले भने : उसकै मुस्कान राम्रो!

त्यहि दिन देखि उम्रेका हुन फूलको हागाँमा काँडा

र देखिन थालेको हो बिहान बिहान फूल मा शीतका आँशु!

 

बतासले सुसेल्दै सोधेको थियो मलाइ

म कि उ?

मैले तिम्रो नाम सुसेलिदिए!

त्यहि रात हो हुरिले मेरो घरको छानो उडाएको।

 

जाँउ सँगै दुनिया घुमौला बादलले भन्थ्यो

मैले उसलाइ एक्लै छाडेर जान्न भनें।

त्यसै दिन देखि हो

छोप्न थालेको कालो बादलले आकाश

र पर्न थालेकोहो मुसलधारे पानी।

 

जाँउ सगैँ  भेटाइदिन्छु समुन्द्र

नदि ले भन्थ्यो।

म तिमिलाइ छोडेर बग्दिन भने।

त्यसै दिन देखि हो

पानि ले आफ्नो रगँ लुकाएको।

 

मैले सागर देखेको छैन

तर भन्न सक्छु

तिम्रा आँखाको गहिराइ

सायदै कुनै सागरमा होला।

वर्षौको तपस्या पछि मिल्ने वरदान

तिम्रा सामिप्यतामा हुने आभास हो

तिमि आफैमा एउटा सुन्दर फूल हौ।

तिमि बिम्ब हौ पुरै प्रकृतिको!

August 5

बेपत्ता मुस्कानहरु

हिजो बेलुका कामबाट घर फर्कंदै थिएँ। चोकमा मान्छेको भीड रहेछ। हेर्दै हिँड्दै थिएँ। एक जना बुढी आमाले लिएको प्ले कार्डमा आँखा ठोक्किए।

मेरो पाइला रोकिए। ती बुढी आमाको नजिकै गएँ र प्ले कार्डमा  मुस्कुराइरहेको ब्ल्याक एन्ड ह्वाइट फोटो हेरेँ। त्यो मुस्कान  विजयको थियो।

म पाँच कक्षा पढ्दाको कुरा। मैले पढ्दै गरेको स्कुल बन्द भयो। घरमा आमालाई सोध्दा ‘माओवादीले बन्द गराका हुन् तेरो स्कुल।  माओवादीले भनेजति चन्दा दिन सकेनन् बन्द अर्दिए’ भन्नुहुन्थ्यो। स्कुल बन्द भएपछि सर,मिसहरु कता जानुभयो थाहा भएन ।

म  ६ क्लास पढ्न सरकारी स्कुल जानुपर्ने भो। खुसीको कुरा के थियो भने सरकारी स्कुलमा मैले र मेरो कक्षाबाट आएका सबैले सिधै ७ कक्षामा भर्ना पायौँ । डम्बरबाहेक, उसकी बहिनी पनि सात कक्षामै पढ्ने रहिछ। त्यसैले ऊ  ७ कक्षामा पढ्न मानेन र  सिधै ८ मा भर्ना भयो।

एक दिन खाजा खाने छुट्टी सकिसकेको थियो। पालेदाइले पाँचौ पिरिएडको घण्टी पनि बजाइसक्नु भा’थ्यो तर, टिकाराम सर आउनुभएन। केही बेरपछि एक जना नयाँ मान्छे कक्षामा आयो। उसले दाह्री पालेको थियो। एउटा पुरानो झोला बोकेको थियो। ऊ कक्षामा छिरेपछि सबै जना उठे। तर, उसले बस पनि नभनी सबै जना अफिस कोठा अगाडि आउनुहोला भनेर  गयो।

अफिस अगाडि स्कुलभरिका विद्यार्थी जम्मा भएका थिए। दस कक्षाका केटाहरु तन्कीतन्की हेर्दै थिए। खास खुस गर्दै भीडभरि एउटा कुरा फैलियो, ‘भित्र त दुई जना माओवादी छन्। विजय र अर्को एक जना।’

केही बेरपछि एउटा केटो ढोकामा देखापर्यो र भीडतिर हेर्दै मुसुक्क हाँस्यो। अघि चलेको हल्ला साँच्चै रहेछ। ढोकामा विजय थियो। गाढा नीलो रंगको क्याप, कालो ज्याकेट, पुरानो जिन्स प्यान्ट लगाएको थियो। उसले अफिस कोठाबाट हातमा तीन वटा फोटो लिएको थियो, फ्रेममा राखेका।

मलाई पहिलो पटक मेरो कक्षाको साथी अर्जुनले चिनाएको थियो। ऊ त्यही हो दस कक्षाको फस्ट ब्वाई विजय दाइ, क्या जान्ने हुनुहुन्छ पढाइमा, हाम्रो घर नजिकै हो म नजानेको होमवर्क विजय दाइलाई नै सोध्छु भनेर।

सधैं हाँसी राख्ने। सधैं फस्ट हुने र पढ्न जान्ने भएकाले सरहरु सबैले मन पराउने। सबै सरहरुले कक्षामा विजयजस्तो हुनुपर्छ भन्दै उदाहरण दिनुहुन्थ्यो।

बर्खे बिदा सकिएर स्कुल सुरु भएको एक हप्ता मात्र भएको थियो। आइतबारको दिन थियो। म स्कुल पुग्नेवित्तिकै अर्जुनले मलाई सुनायो- विजय दाइ त माओवादी हुनु भयो! हिजो राति उनीहरुसँगै जानुभयो। अरु कसैले भनेको भए म पत्याउँदैनथें होला तर अर्जुन त विजयको छिमेकी पनि थियो। पत्याउन कर लाग्यो।

पछि स्कुलभरि कुरा फैलियो। विजयका बा थिएनन्। मध्यरातमा आमाको सिरानीमा चिठी छाडेर ऊ बहिनीले पनि थाहा नपाउने गरी माओवादीसँग गयो। विजय माओवादी भयो। उसको बहिनीले चिठी पढेर सुनाउँदा उसकी आमा रोएको अर्जुनको घरसम्म सुनिएको थियो रे। तर, कसैलाई थाहा भएन उसले चिठीमा के लेखेको थियो? किन त्यसपछि विजयकी बहिनी स्कुल आउन छोडी? कसले बनायो विजयलाई माओवादी? किन बन्यो विजय माओवादी?

विजयले हातमा लिएका फोटोलाई पालैपालो फुटायो र विस्तारै सिसा पन्छाउँदै फोटो झिक्यो र भलिबल कोर्टतिर गयो। सबैजना उसैलाई पछ्याउँदै गए। उसले सबै जनालाई फोटो देखायो र छेउमा उभिएका पालेदाइसँग सलाई मागेर पालैपालो राजा महेन्द्र, वीरेन्द्र र रानी एेश्वर्या को फोटो जलायो। ऊ सँगै आएको मान्छेले ताली बजाउँदै ,राजतन्त्र मुर्दावाद भन्यो।  सँगसँगै सबैले मुर्दावाद…मुर्दावाद… भन्दै ताली बजाए।

ताली बज्दै थियो रानीको फोटो बल्दै थियो। दाह्रीवाला मान्छेले विजयलाई देखाउँदै कमरेडले केही कुरा राख्नुहुन्छ भन्यो। विजय थोरै अगाडि सर्यो र तीन मिनेटजति बुर्जुवा, सामन्ती, शासक, क्रान्ति, जनयुद्धजस्ता शब्द मिसाएर भाषण गर्यो र अन्तिममा सबै जनालाई कक्षामा गएर संस्कृत किताब ल्याउन भन्यो। अघि डराइडराइ आएका विद्यार्थी अहिले दौडेर कक्षामा गएँ। म पनि कक्षामा गएर झोलामा हेरेको मैले संस्कृतको किताब ल्याउन बिर्सेको रहेंछु। आज धन्न विजय आयो र गुरुको पिटाइ खानबाट जोगिएँ भन्ने लाग्यो।

भलिबल कोर्टमा किताबको थुप्रो बनिसकेको थियो। विजयले त्यसमा आगो लगाएपछि फेरि एकपटक तालीको वर्षात् भयो। कसैले भिडबाट सिठी पनि बजायो र केहीबेर माओवादी जिन्दावाद……..राजतन्त्र मुर्दावादको नारा घन्कियो। सरहरु सबै अफिस कोठाको झ्यालबाट यो सब हेरिरहनु भएको थियो।

स्कुलमा किताब जलाएको दुई दिनपछि हराएको कपी खज्दै गर्दा मैले संस्कृत किताब देखें । एकैछिन त के गर्ने गर्ने भयो। केही बेरपछि किताबको गातामा भएको सरस्वतीको फोटोलाई कैंचीले मिलाएर काटेँ। किताबको बीचमा राखेको मयुरको प्वाँख पनि झिकेर अंग्रेजी किताबमा सारेँ। लुकेर भान्छा कोठामा हेरें। चुल्होमा भात पाक्दै थियो। आमा तरकारी काट्दै हुनुहुन्थ्यो। नजिकै गएर बसें। आमाले नदेख्ने गरेर सलाई खल्तीमा हाले र घर पछाडि गएर संस्कृत किताबलाई ॐ स्वाहा पारेँ।

त्यतिबेला म आठ कक्षामा पढ्थे। माघको महिना हुनुपर्छ, म कक्षामा बसेर आँखाले बाहिरको घाम ताप्दै थिएँ। बलराम सरले सामाजिक विषयमा विश्वयुद्ध हुनुका कारण पढाउँदै हुनुहुन्थ्यो। दस जनाजति सेना स्कुलको गेटबाट छिरे। अन्तिमका दुई जना गेटमै उभिए। दुई जना अफिसकोठा मा छिरे बाँकी बाहिरै बसे।

एक छिनपछि हेडसरलाई लिएर सेना हाम्रै कक्षा कोठातिर आए। हेडसरले उहाँ नै हो बलराम त्रिपाठी सर भनेर सेनालाई देखाइ दिनुभयो। सेनाले बलराम सरलाई समातेर बाहिर निकाले। हामी सबै पछिपछि निस्कियौं। अरु कक्षाका सर र विद्यार्थी पनि बाहिर निस्के र चुपचाप हेरिरहे। गेटनिर पुर्याएपछि सेनाले कालो कपडाको सानो बोराले बलराम सरको टाउको छोपे र हात पछाडि लगेर हत्तकडी लगाए। आफैसँग लिएर गए।

स्कुल छुट्टी भयो। घर फर्कने बेला मेरो मनमा धेरै प्रश्नहरु थिए। बलराम सरलाई  सेना ले किन लग्यो? के बलराम सर साँच्चिकै माओवादी हो? हो भने माओवादीलाई सेनाले के गर्छ? बेलुका भात खाने बेलामा सबै कुरा आमालाई भनें र मनका सबै प्रश्न सोधें। ‘खै बाबु जमाना खराब छ, जसले जे गरे पनि भको छ,’ आमाले भन्नुभयो।

सामाजिक शिक्षा विषयको बलराम सरले पढाउन बाँकी हामी आफैले पढेर परीक्षा दियौँ। आठ कक्षाको जिल्लास्तरीय परीक्षाको रिजल्ट पनि आयो। म पास भएँ। तर, बलराम सरको कुनै खबर थिएन। हल्ला त मान्छेहरु अनेकथरी गर्थे तर यथार्थ कसैलाई थाहा थिएन।

म नौ कक्षा पढ्न पोखरा झरेँ। भाडाको कोठामा बसेर स्कुल पढ्न जान थालेँ। धेरैजसो शुक्रबार म घर आउँथे र दुई रात घरमा बसेर आइतबार बिहानै म स्कुल भेट्टाउन पुग्थें। बिहानै काफलघारीको ओरालो झरेर विजयपुर खोला तरेपछि महेन्द्रपुल पुग्ने बस पाइन्थ्यो। अरुबेला खासै समस्या नभए पनि बर्खाको बेला विजयपुर बढेर तर्न नसकिने हुन्थ्यो। खोलामा पुल थिएन। खोला तारिदिने मान्छे कुरेर बस्नु पर्थ्यो।

एउटा आइतबार बिहानै  काफलघारीको ओरालो झर्दै थिएँ। कसैले पछाडिबाट बोलायो।

ए भाइ एकैछिन पर्ख त!

पछाडि दुई जना मान्छे थिए। नजिकै आएपछि एक जनालाई मैले चिनिहालेँ। त्यो विजय थियो। अर्को मान्छेलाई भने मैले चिन्न सकिनँ। विजयले झोला बोकेको थियो। दुबै जनाका जुत्ता र कपडा पुराना थिए। अर्को मान्छे हिँड्न अप्ठ्यारो भएझैं विजयको पछिपछि हिँड्दै थियो।

विजयले सोध्यो, ‘कहाँ जान लाग्यौ भाइ यति बिहानै?’

मैले भनें, ‘ स्कुल जान लागेको दाइ।’

‘हामी पनि त्यतै जान लागेको, सँगै जाउँ न त हुन्न?,’ विजयले भन्यो।

मैले  ‘हुन्छ’ भनें।

‘भाइको नाम के हो ?,’ विजयले सोध्यो।

‘सचिन,’ मैले भनें।

मनमा कता-कता डर त लागेको थियो तर मैले पनि  सोधें, ‘तपाईं विजय दाइ होइन र?’

उसले हाँस्दै  ‘हो, कसरी चिन्यौ?’ भनेर सोध्यो।

‘म पनि तपाईं पढेकै स्कुलमा पढेको हो नि! यो सालबाट हो चेन्ज गरेको। तपाईंले स्कुलमा किताब जलाउँदा म त्यहीँ थिएँ,’ मैले भनें।

‘ए हो’ भन्दै ऊ मुस्कुरायो।

सँगैको अर्को मान्छे अघिदेखि नै  चुपचाप हाम्रो पछिपछि खुट्टा खोच्याउँदै हिँड्दै थियो। तल चौतारीमा पुगेपछि विजयले एकैछिन बसौं भाइ भन्यो। हामी तिनैजना चौतारीमा बस्यौं। उसले स्कुल र सरहरुको बारे सोध्यो। मैले थाहा भएजति सबै कुरा भनें। बलराम सरको कुरा पनि भनें। बलराम सरको कुरा सुनेपछि उसले भन्यो, ‘मारे साले कुकुरहरुले सरलाई। ब्यारेकभित्रै यातना दिएर मारे भन्ने खबर छ पार्टीमा। लाश पनि दिएनन् कुकुरहरुले।’

यसो भन्दा ऊ एकनाशले तल विजयपुरको खोला हेरिरहेको थियो। केहीबेर मौनता छायो। मौनतालाई तोड्दै विजयले अर्को मान्छेतिर हेरेर अब जानुपर्छ कामरेड विस्तारै हिँड्नुस् भन्यो। अर्को मान्छेले लामो सास फेरेर उठ्यो र हिँड्न थाल्यो।

खोला बढेको थियो। म एक्लै तर्न सक्दिनथें। विजयले पाइन्ट खोलेर झोलामा राख्यो र जुत्ता खोलेर हातमा लियो। मैले पनि त्यसै गरें। विजयले उसको हात राम्रोसँग समाउन भन्यो। मैले समातें र हामीले खोला तर्यौं। विजय झोला र जुत्ता त्यहीँ छाडेर फेरि पारि गयो र अर्को मान्छेलाई बुइ बोकेर खोला तार्यो।

एकैछिन कुरेपछि बस आयो। सिट खाली थियनन्। हामी तिनैजना उभियौं। विजयले मेरो पनि भाडा तिरीदियो। मनमनै खुसी हुँदै थिएँ। एक्कासि मेरो खुसी डर बन्यो, जब बसको कन्डक्टरले ‘अगाडि चेकिङ छ। आ-आफ्नो झोला र सामान लिएर झर्नुस् हामी अगाडि हुन्छौं’ भन्यो। मेरो मनमा ढ्यांग्रो बज्न थाल्यो। दिमागले केही सोच्न सकेन। विजय बसबाट झरिसकेको थियो, म पनि झरें। अर्को मान्छे झर्न बाँकी नै थियो। म छिटोछिटो चेकिङतिर गएँ। झोला देखाएँ र बस चढेँ। एक-एक गर्दै बसमा अघिका सबैजना आए। आउन बाँकी विजय र अर्को मान्छेमात्रै थिए।

‘कोही आउन बाँकी छ भने भन्नुस् नत्र बस जान्छ,’ कन्डक्टरले भन्यो।

म केही बोल्न सकिनँ। पछाडि फर्किएर चेकिङतिर हेर्न पनि सकिनँ। जाम-जाम गुरुजी भनेको आवाज सुनें। बस हुइँकियो। बसमा गोपाल योन्जनको स्वर गुन्जियो, ‘देशले रगत मागे …।’

भीडको बीचमा ठूलो ब्यानर थियो। ब्यानरमा मैले चिन्ने तीन वटा अनुहार थिए। बलराम सर, विजय र अर्को मान्छे। ब्यानरको माथि लेखिएको थियो, ‘राज्यद्वारा बेपत्ता पारिएकाहरु।’

भीडबाट निस्केर फेरि तिनै बुढी आमानजिकै गएर सोधेँ, ‘तपाईंको छोरी खै त आमा?’

बुढीआमाले प्लेकार्ड पल्टाएर आफ्नी छोरीको ‘ब्ल्याक एन्ड ह्वाइट’ फोटो देखाइन्।

Category: story | LEAVE A COMMENT