October 31

के यो माया हो? A WALK to REMEMBER

जहिले यस्तै हुन्छ। लेख्न थाल्यो तब लाग्छ, पढेके छैनस त मुला के लेख्छस? लेख्नु भन्दा पहिले अध्यन गर भैरे अध्यन गर!

कुरा ठिक हो। तर जब मन भारी हुन्छ र मनमा सय थरी कुरा खेल्न थाल्छन तब भारी बिसाउन मन लाग्छ। लेख्न मन लाग्छ। लेख्दा मन हल्का हुन्छ्।

म कुनै कुरा जान्ने भएर लेखेकै होइन। न म कुनै लेखक हो, न मैले लेखेका कुरा कुनै साहित्य हुन। यथार्थमा म एउटा गतिलो पाठक पनि हुन सकेको छैन।

यसअघिका केहि पोष्टमा कथाजस्तो केहि लेख्न खोजेको हो तर म नाथे, जसले कसैलाइ प्रेम गरें तर बुझाउन सकिन। जसलाइ प्रेम गर्छु उसलाइ भन्न सक्दिन। तर माया र प्रेम बारे कथा लेखदिन्छु। हैट यो कस्तो बिरोधाभास!

त्यो दिन मिस्टिका र म केहिबेर त्यहि कुनाको टेबलमा बसेर कुरा गर्यों।  सामान्य कुराकानी हुदै थियो, स्पिकरमा सुर्के थैली खै बज्न थाल्यो। यति बेला सम्म हामि दुबैले एक अर्का बारे जान्नुपर्ने सामान्य कुरा हरु थाहा पाइसकेका थियौ।

उसले भनि “let’s go for dance”

मैले भनें “मलाइ नाच्न आउदैन”। why don’t we go for a walk ?

उसले केही सोचे जस्तो गरी।

मैले भनें – Hope you don’t have any problem to walk in your high heels!!

उ हाँसी र भनि ok! Let’s go for a walk. A walk to remember!

रातको १० बजेको थियो। स्ट्रिट लाइट ले बाटो उज्यालो बनाएको थियो। मौसम चिसो थियो। उ थिइ। म थिए। हामी भित्र अलिकती नशा थियो। म भित्र उ प्रति अंकुराउदै गरेको प्रेम थियो।(थाहा छैन! सायद उ भित्र पनि??)

केहि बेर मौन रहेरै हाम्रा पाइलाले सडक नापे। केहिबेर पछि मौनता तोड्दै मैले उसलाइ सोधेँ- so how’s life?

उ केहिबेरसम्म केहि पनि बोलिन र केहिबेर पछि मलाइ नै प्रतिप्रश्न गरी – what is life?

सायद हामि दुबैजनाको जीवन को परिभाषा फेरिएको थियो।बिर्सिसकेका थियौ वा थाहा थिएन हामिलाइ what is life जीवन के हो?

फेरी पनि उसैले भनि – मलाइ आजभोलि घर को यादै आउदैन। मलाइ घरको माया नालाग्ने होइन लाग्छ। मम्मी, ड्याडी, भाइ सबैको माया लाग्छ तर यादै हुदैन।म सबथोक बिर्सिन्छु। म मान्छे बाट मेसिन हुदैछु जस्तो लाग्छ। मलाइ घरमा सबेले पिन्चे भनेर गिज्याउथे। याहाँ आएपछि पनि पहिले पहिले धेरै पटक रोएँ तर आजभोलि मेरा आँखामा आँशु रित्तिए झै लाग्छ। म अन्तिम पटक कहिले रोएकी थिए मलाइ याद छेन।

नेपाल कहिले जाने सोच्दैछौ?- मैले सोधे।

Next week – उसले भनि।

कति महिना बस्ने प्लान छ? कहिले फर्किन्छौ?

उसको फोन बज्यो। साथिको कल रैछ। उसले “ल म आइहाँले” भनेर फोन राखी।

हामि फर्कियौ। छुट्ने बेला उसले भनि

I am going to Nepal next week and I am taking your book (Mystica) with me.

मैले भने; That’s ok! No worries!

र उसले भनि- And I am not coming back! Take care sachin! See you in Nepal.

र आज २ महिना भयो उ नेपाल गएको। म आफैलाइ दिनहुँ सोध्छु- what is life?

Category: story | LEAVE A COMMENT
October 3

बिम्ब! (उस्ले नपढ्ने कविता)

घामले सवेरै झ्यालवाट चिहाएर

सोधेको थियो एउटा सुनौलो प्रश्न

म कि उ?

मैले तिमिलाइ देखाँए।

हो त्यहि दिन देखि हो

घामले मेरो छाँया कालो बनाएको।

 

फूलले मुस्कुराउदै सोधेको थियो एउटा सुगन्धीत प्रश्न

म कि उ?

मैले भने : उसकै मुस्कान राम्रो!

त्यहि दिन देखि उम्रेका हुन फूलको हागाँमा काँडा

र देखिन थालेको हो बिहान बिहान फूल मा शीतका आँशु!

 

बतासले सुसेल्दै सोधेको थियो मलाइ

म कि उ?

मैले तिम्रो नाम सुसेलिदिए!

त्यहि रात हो हुरिले मेरो घरको छानो उडाएको।

 

जाँउ सँगै दुनिया घुमौला बादलले भन्थ्यो

मैले उसलाइ एक्लै छाडेर जान्न भनें।

त्यसै दिन देखि हो

छोप्न थालेको कालो बादलले आकाश

र पर्न थालेकोहो मुसलधारे पानी।

 

जाँउ सगैँ  भेटाइदिन्छु समुन्द्र

नदि ले भन्थ्यो।

म तिमिलाइ छोडेर बग्दिन भने।

त्यसै दिन देखि हो

पानि ले आफ्नो रगँ लुकाएको।

 

मैले सागर देखेको छैन

तर भन्न सक्छु

तिम्रा आँखाको गहिराइ

सायदै कुनै सागरमा होला।

वर्षौको तपस्या पछि मिल्ने वरदान

तिम्रा सामिप्यतामा हुने आभास हो

तिमि आफैमा एउटा सुन्दर फूल हौ।

तिमि बिम्ब हौ पुरै प्रकृतिको!